Wczesne objawy stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane może wywołać szeroki zakres objawów, jednak ma na dzień dzisiejszy wyczerpującej listy wczesnych objawów. Co może być pierwszym objawem dla jednej osoby nie koniecznie może być doświadczane przez inną osobę.

Ludzie mogą mieć różne objawy w różnym czasie i, chociaż niektóre z nich są bardzo powszechne, nie ma typowego wzoru, który ma zastosowanie do wszystkich przypadków.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Problem z widzeniem


Znane jako zapalenie nerwu wzrokowego – to jeden z bardziej oczywistych wczesnych objawów, ale to wciąż „niejasny” objaw neurologiczny, taki jak drętwienie lub mrowienie. Nie należy zakładać od razu, że jest to objaw który zwiastuje nastanie MS – nie każdy, kto doświadcza zapalenia nerwu wzrokowego zachoruje na stwardnienie rozsiane.

Jeśli jednak to MS to powodować niewyraźne, podwójne lub nawet utratę wzroku. Może pojawić się ból, jeśli chory spojrzy w górę lub w bok.

Mrowienie i drętwienie


Stwardnienie rozsiane wpływa na nerwy w mózgu i rdzeniu kręgowym. Oznacza to, że może wysłać sprzeczne sygnały w organizmie. Zdarza się, że żadne sygnały nerwowe nie są wysyłane – powoduje to drętwienia.

Mrowienie i drętwienie są jednym z najczęstszych objawów stwardnienia rozsianego. Miejsca w których pojawia się drętwienie obejmują twarz, ramiona, nogi i palce.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Ból i skurcze


Przewlekły ból i mimowolne skurcze mięśni są także wspólnym objawem stwardnienia rozsianego. W jednym z badań wykazano, że połowa osób z MS walczy z przewlekłym bólem.

Sztywność mięśni lub skurcze (spastyczność) są cechą charakterystyczną. U chorych może wystąpić sztywność mięśni lub stawów, jak również niekontrolowane ruchy, bolesne szarpnięcia kończyn. Najczęściej dotknięte są nogi, ale ból pleców jest również dość powszechnym objawem.

 

Zmęczenie i osłabienie


Niewyjaśnione zmęczenie i osłabienie występuje u około 80 procent osób we wczesnych stadiach SM.

Zespół przewlekłego zmęczenia występuje, gdy dochodzi do pogorszenia stanu nerwów kręgosłupa. Zazwyczaj zmęczenie pojawia się nagle i trwa przez kilka tygodni, zanim ulegnie poprawie. Słabość jest najbardziej widoczna na początku w nogach.

 

Problemy z równowagą i zawroty głowy


Zawroty głowy i problemy z koordynacją i równowagą mogą zmniejszać ruchliwość osoby ze stwardnieniem rozsianym. Osoby z SM często czują zawroty głowy, bóle głowy, lub czują jakby ich otoczenie wirowało (zawroty głowy). Ten objaw występuje często, kiedy chora na SM osoba wstaje.

 

Pęcherz moczowy, jelita i dysfunkcje seksualne


Dysfunkcja pęcherza jest kolejnym objawem występującym nawet u 80 procent osób ze stwardnieniem rozsianym. Objawem może być częste oddawanie moczu, często silne pragnienie oddania moczu lub niemożność utrzymać w pęcherzu.

Objawy związane z oddawaniem moczu, są często ograniczone. U osób z SM rzadziej mogą wystąpić zaparcia, biegunki lub utrata kontroli spastyczności jelit.

Problemy z pobudzeniem seksualnym mogą stanowić problem dla osób ze stwardnieniem rozsianym, ponieważ podniecenie płciowe zaczyna się w ośrodkowym układzie nerwowym.

 

Problemy poznawcze


Mogą to być:

– problemy z pamięcią
– skrócony czas koncentracji
– problemy językowe
– trudności z utrzymaniem zorganizowania
Depresja i inne problemy emocjonalne są także dość charakterystyczne.

 

Zdrowie emocjonalne


Depresja jest powszechna wśród osób z SM. Stwardnienie rozsiane może również powodować drażliwość, wahania nastroju i stan zwany dwubiegunowością. Wiąże się to niekontrolowanym napadem płaczu i śmiechu.

Nie radzenie sobie z objawami stwardnienia rozsianego, a także problemy z relacjami lub rodziną, może powodować depresję i inne zaburzenia emocjonalne w jeszcze większym stopniu.

 

Inne objawy


Nie każdy kto choruje na stwardnienie rozsiane będzie miał takie same objawy. Różne objawy mogą objawiać się podczas nawrotów lub ataków choroby. Inne objawy które mogą wystąpić to:

– utrata słuchu
– drgawki
– niekontrolowane drżenie
– problemy z oddychaniem
– bełkotliwa wymowa
– trudności w połykaniu

 

Czy moje objawy to stwardnienie rozsiane?


Jedynie neurolog może zdiagnozować stwardnienie rozsiane. Jeśli lekarz rodzinny uważa, że Twoje objawy wymagają dalszego diagnozowania, powinieneś zostać skierowany do innego specjalisty. Najlepiej umówić się z lekarzem pierwszego kontaktu w przypadku jakichkolwiek objawów, które Cię martwią.

Stwardnienie zanikowe boczne

Stwardnienie zanikowe boczne – schorzenie powszechnie znane pod skrótem (SLA, ALS). Jest rzadką chorobą neurodegeneracyjną, która ma negatywny wpływ na neurony motoryczne centralnego układu nerwowego. 

sla stwardnienie zanikowe boczne

Pacjenci z SLA stopniowo tracą kontrolę nad różnymi funkcjami biologicznymi, takimi jak: chodzenie, oddychanie, połykanie i mówienie. Efekt końcowy choroby jest dramatyczny. Przed śmiercią pacjent jest zmuszony do poruszania się na wózku inwalidzkim, ponieważ jest sparaliżowany i oddycha dzięki wsparciu wentylacji mechanicznej.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Przyczyny stwardnienia zanikowego bocznego nie są jeszcze do końca znane, co utrudnia rozwój odpowiedniej terapii. Obecnie leczenie jest prowadzone jedynie w celu złagodzenia objawów choroby, a co za tym idzie spowolnienia jej postępu.
Co to jest stwardnienie zanikowe boczne?

Stwardnienie zanikowe boczne, zwane również: SLA, choroba Charcota lub choroba neuronu Lou Gehriga. Jest chorobą degeneracyjną ośrodkowego układu nerwowego. Ma to wpływ na jakość specjalnych komórek nerwowych, neuronów ruchowych, które zapewniają różne funkcje, takie jak:

  • Oddychanie
  • Spacerowanie
  • Połykanie
  • Rozmawianie
  • Odruchy chwytne

Degeneracja doprowadza do postępującej utraty kontroli nad działaniem najważniejszych mięśni. Przyczyną śmierci w SLA jest najczęściej „ciężka niewydolność oddechowa” i następuje około 3 – 5 lat od zachorowania.

Stwardnienie zanikowe boczne – neurony motoryczne

Neurony ruchowe lub neurony motoryczne, to komórki wywodzące się z ośrodkowego układu nerwowego ( z mózgu i rdzenia kręgowego). Ich funkcją jest prowadzenie sygnałów nerwowych, które kontrolują bezpośrednio lub pośrednio działanie i ruchy mięśni.

W rzeczywistości przedłużenia motoneuronów docierają do peryferyjnych części organizmu. Występują somatyczne neurony ruchowe, których zadaniem jest bezpośrednie unerwienie mięśni szkieletowych, a także trzewne neurony czuciowe unerwiające w sposób pośredni gruczoły, serce i mięśnie gładkie.

Neurony motoryczne uszkodzone przez SLA przynoszą szkodę dla organizmu, która stopniowo staje się coraz bardziej rozległa, wyniszczająca i ostatecznie prowadzi do zgonu.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Postać stwardnienia zanikowego bocznego jest znana również jako choroba neuronu ruchowego, ponieważ wpływa na neurony ruchowe ośrodkowego układu nerwowego. Motoneurony znajdują się na poziomie rogów przednich, natomiast w mózgu są na poziomie kory mózgowej.

Epidemiologia

Stwardnienie zanikowe boczne jest uważane za jedną z chorób neurodegeneracyjnych (tj. chorób zwyrodnieniowych układu nerwowego, w tym przypadku centralnego). Występuje najczęściej na świecie, aczkolwiek znacznie rzadziej od choroby Parkinsona bądź choroby Alzheimera. Bez wyjątku dotyczy wszystkich grup etnicznych.

Roczne zachorowanie na SLA to 2.1 na 100.000 osób. Zazwyczaj chorują mężczyźni w grupie wiekowej od 40 do 60 lat.

Przyczyny stwardnienia zanikowego bocznego

Jak już wspomniano, stwardnienie zanikowe boczne następuję w wyniku postępującej degeneracji (lub atrofii) neuronów ruchowych, która kończy się śmiercią.

Co prowadzi do postępującej neurodegeneracji?

Obecnie naukowcy nie mają dokładnej odpowiedzi na to pytanie, jednakże w 10,05% przypadkach powodują ją zdecydowanie korzenie rodzinne. Zakłada się, że choroba jest dziedziczona genetycznie.

Poniżej zostały przedstawione możliwe przyczyny, które mogą spowodować SLA. Badania przeprowadzone w tym zakresie udowadniają, że nie działają one same, ale w połączeniu. Jednak nie potwierdzone, czy istnieje mechanizm ważniejszy od innych, bądź czy istnieje jakiś rodzaj łącza wtórnego.

Brak równowagi na poziomie glutaminianu. Glutaminian jest chemicznym neurotransmiterem. Według niektórych badań poziom glutaminianu mierzonego w płynie mózgowo – rdzeniowym u pacjentów z SLA są większe niż u zdrowych osób. Ma to toksyczne działanie na komórki układu nerwowego.

Tworzenie się agregatów białkowych. Neurony ruchowe pacjentów z SLA mają wiele niezwykłych agregatów białkowych. Białka te stopniowo uszkadzają komórki nerwowe.

Nagromadzenie toksycznych odpadów wewnątrz komórki. Komórki zazwyczaj produkują toksyczne odpady, jednakże zwykle są usuwane przez systemy ochrony tj. przeciwutleniacze. Neurony ruchowe cierpiące na stwardnienie zanikowe boczne, posiadają przeciwutleniacze na niskim poziomie i nieefektywne. Dlatego toksyczność odpadów jest szkodliwa dla ich życia.

Dysfunkcja mitochondriów.

Mitochondria odgrywają istotna rolę w tzw. metabolizmie energetycznym. U pacjentów z SLA nie działają już prawidłowo.
Brak substancji odżywczych. U normalnych ludzi komórki nerwowe są karmione tzw. neurotroficznymi czynnikami wzrostu., U osób ze stwardnieniem zanikowym bocznym występuje niedobór tych składników odżywczych, dlatego neurony ulegają degeneracji stopniowo.

Dysfunkcja komórek glejowych. Komórki glejowe należą do układu nerwowego, w celu zapewnienia mu wsparcia i stabilności dla neuronów ruchowych i poza nim. U niektórych pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym stwierdzono nieprawidłowe działanie komórek glejowych.

Stwardnienie rozsiane boczne – dziedziczenie

W ciągu długich lat nauk o SLA, naukowcy zauważyli, że w niektórych rodzinach choroba była przekazywana z pokolenia na pokolenie. Stąd hipoteza, że dla niektórych pacjentów, przyczyną choroby była mutacja genetyczna.

Późniejsze badania potwierdziły tę hipotezę oraz zostało odkryte kilka genów, gdzie głównymi są: SOD1 – znajduje się na chromosomie 21 i C9irf72 – umieszczony na chromosomie 9. Gen C9orf72 jest innego pochodzenia, warunkuje otępienie czołowo – skroniowe, które występuje w wielu rodzinach z SLA.

Co to jest mutacja genetyczna?

Mutacja genetyczna jest to błąd wewnątrz DNA, w szczególności w części, która tworzy gen. Geny mają fundamentalną rolę biologiczną. Pochodzą z białek lub cząsteczek biologicznych niezbędnych do życia. W genach „zapisane” jest część tego, kim jesteśmy i kim możemy się stać.

Czynniki ryzyka

Obecne badania naukowe nie są przypisane ani do przyczyn wymienionych powyżej, ani także do niektórych środowiskowych czynników ryzyka, które wydają się, że mają wpływ na występowanie stwardnienie zanikowe boczne.

Do tych czynników należą:

  • Dym papierosowy. Prawdopodobnie zwiększają prawie dwukrotnie szanse na występowanie stwardnienia zanikowego bocznego.
  • Ekspozycja na ołów. Osoby, wykorzystujące ołów do celów służbowych są najbardziej narażeni na stwardnienie zanikowe boczne.
  • Służba wojskowa. Według ostatnich badań amerykańskich, intensywne szkolenia wojskowe i kontakt z niektórymi metalami i chemikaliami wykorzystywanymi do uzbrojenia, narażają na SLA.

Objawy, oznaki i powikłania
Objawy i oznaki stwardnienia zanikowego bocznego pojawiają i stopniowo rozprzestrzeniają się po całym ciele, nasilając się w czasie. Okres najbardziej nasilonych objawów trwa po kilka tygodni, jeśli nie miesięcy. Najpierw symptomy pojawiają się stopach, rękach i ramionach (kończyny górne i dolne), następnie występuje zaburzenie przewodzenia do mięśni, które osłabiają zdolność do prawidłowego funkcjonowania układu oddechowego i języka.

Klasyczne objawy SLA składają się z:

  • Trudności w chodzeniu
  • Uczucie słabości w nogach
  • Uczucie miękkości do stóp i bioder
  • Uczucie słabości w barkach i ramionach
  • Drżenie ramion
  • Niezdolność do chwytu rąk drugiej osoby
  • Zaburzenia mowy (dysartria) oraz trudności w połykaniu (dysfagia)
  • Nawracające skurcze mięśni
  • Trudności w utrzymaniu głowy prosto
  • Trudności w utrzymaniu prawidłowej postawy

Stadia choroby

Stwardnienie zanikowe boczne charakteryzuje się trzema etapami:

  • Początkowy
  • Zaawansowany
  • Końcowy

Wczesny etap: większość pacjentów cechuje ból, trudności w podnoszeniu ramion ponad głowę i utrzymywaniu przedmiotów. W tym okresie bardzo rzadko pojawia się dysartria i zaburzenia dróg oddechowych.

Zaawansowany etap: sytuacja zaczyna się wzbogacać o patologiczne objawy i tak oczywiste ich nasilenia jak: mięśnie zaczynają słabnąć aż do przymusowej bezczynności, rozpoczynają się bóle stawów, występuje ślinotok z powodu zaburzenia połykania (dysfagii), pojawia się nieustanne ziewanie (choć chory nie jest zmęczony), następują ciągłe zmiany nastroju, rytm oddechowy drastycznie spada oraz powstają wczesne zaburzenia mowy (dyzartria).

Ostatnim etapem jest etap, w którym występują wszystkie poważniejsze komplikacje stwardnienia zanikowego bocznego. Pacjenci są sparaliżowani i zmuszeni do poruszania się na wózku, nie oddychają samodzielnie (w istocie wymagają mechanicznej wentylacji), nie są już w stanie samodzielnie mówić, pokarmu muszą być podawane za pomocą rury (gastrostomię) oraz, w niektórych przypadkach, cierpią na demencję – otępienie czołowo-skroniowe (choroba zachowania i języka).

Na co stwardnienie zanikowe boczne nie ma wpływu?

Pacjenci z SLA zwykle zachowują nienaruszone zdolności umysłowe, a ich myśli są w rzeczywistości świadome. Pacjenci wiedzą, co się z nim dzieje i, bardzo często, komunikują się z rodziną i przyjaciółmi za pomocą komputera.

Obok tego aspektu, co jest bardzo rzadkie, ale jednak zdarza się, że pacjent straci kontrolę nad pęcherzem, mięśniami gładkimi  jelit, a także pojawiają się objawy oczne.

Diagnoza

Zwłaszcza w początkowym etapie SLA jest trudny do wykrycia,, ponieważ objawy sugerują inne choroby układu nerwowego i mięśni.

Jak rozpoznać SLA?

Prawidłowe rozpoznanie stwardnienia zanikowego bocznego wymaga przede wszystkim dokładnego badania fizykalnego, a następnie systematyczną kontrolę poprzez:

  • Elektromiografie (EMG)
  • Testy na prędkość przewodzenia nerwowego (NCV)
  • Nakłucie lędźwiowe
  • Radiologiczne badania:  rezonans magnetyczny (MRI) i tomografie komputerową (CT)
  • Biopsje  mięśni
  • Badania laboratoryjne krwi i moczu

Testy te są częściowo wykonywane w celu oceny nerwowej aktywności neuronów motorycznych, a częściowo są skierowane w tzw. diagnostykę różnicową lub wyłączenie wszystkich innych chorób, w których występują podobne objawy. Poważne choroby, które przypominają SLA:

  • Stwardnienie rozsiane
  • Kompresja nerwu
  • Wypadnięcie dysku
  • Przepuklina szyjki macicy
  • Nowotwory rdzenia kręgowego

Elektromiografia

EMG (EMG) służy do oceny aktywności neuronów motorycznych i skurczu mięśni przez nie wywołanych.. Zasada, na której opiera się śledzenie elektrycznego przewodzenia jest skomplikowana.  Wystarczy powiedzieć, że to badanie sprawia, że elektrody powierzchniowe stosowane na skórę, zdolne są do pomiaru stopnia sygnału nerwów.

Prędkość przewodzenia nerwów

Test na szybkość przewodzenia nerwowego (NCV) mierzy, jak długo trwa komunikacja neuronów motorycznych z mięśniami.  Innymi słowy, mierzy jak szybko sygnały nerwowe, podróżują przez neurony ruchowe.  Stosowane urządzenie podobne jest do urządzenia wykorzystywanego w EMG.

Nakłucie lędźwiowe

Nakłucie lędźwiowe polega na pobraniu CSF  (lub płynu mózgowo-rdzeniowego) przez wprowadzenie igły pomiędzy kręgi  L3-L4 i L4-L5. Próbka jest poddawana analizie laboratoryjnej.  Ma to miejsce w przypadkach wątpliwych stwardnienia zanikowego bocznego, aby upewnić się, że objawy nie są wynikiem choroby zapalnej układu nerwowego (np. stwardnienie rozsiane). Jest to procedura nieco inwazyjna . W związku z tym, wymaga odpowiedniej opieki w czasie jej wykonywania.

Badania obrazowe

SLA może być mylone z guzem ośrodkowego układu nerwowego  (mózg i rdzeń kręgowy) lub przepukliny dysku.

CT i MRI  ma na celu rozwianie wszelkich wątpliwości, występowania anomalii, takich jak już wspominano, ponieważ są łatwe do wykrycia.

TAC w przeciwieństwie do obrazowania jądrowego, rezonansu magnetycznego  powoduje narażenie pacjenta na promieniowanie jonizujące.

Biopsja mięśni

Tak jak punkcja lędźwiowa i badania radiologiczne, również  biopsja mięśnia jest wykonywana w celu wykluczenia niektórych chorób, takich jak SLA.

Biopsja jest wykonywana przez zbieranie i badanie w laboratorium małej próbki tkanki mięśniowej.  Ponieważ stwardnienie zanikowe boczne jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego i mięśni, odpowiednio, komórki mięśni nie wykażą nienormalnych parametrów.

Leczenie

Jedynym sposobem leczenia jest tylko przyczynianie się do spowalniania progresji objawów i opóźnienia pojawienia się powikłań. Innymi słowy, poprawa, o ile to możliwe jakości życia pacjentów, jednakże nie leczy ona choroby, ponieważ u każdego chorego wcześniej czy później nastąpi zgon.

Leczenie farmakologiczne

Jedynym lekiem obecnie dostępnym lekiem w leczeniu stwardnienia zanikowego bocznego jest riluzol.  Lek wydaje się spowolnić postęp choroby, ochrania neurony ruchowe przed szkodliwymi skutkami nadmiaru glutaminianu.

Korzyści z leczenia różnią się między pacjentami: kilku pacjentów reaguje bardzo dobrze na leczenie, i wydłuża im życie o kilka miesięcy, natomiast inna grupa pacjentów jest mniej podatna na tego rodzaju leczenie i poprawa jest niezauważalna.

Riluzol może powodować wiele efektów ubocznych. W mniej poważnych przypadkach można zaobserwować: nudności, zawroty głowy, zmęczenie i zaburzenia przewodu pokarmowego. W ciężkich przypadkach (rzadko), mogą powstać poważne uszkodzenia wątroby.

Skutki uboczne riluzolu:

  • Nudności
  • Osłabienie
  • Zaburzenia czynności płuc
  • Zawroty głowy
  • Zaburzenia żołądka i jelit
  • Ból głowy
  • Neutropenia
  • Zapalenie trzustki
  • Uszkodzenie wątroby

Opieka

Pacjenci zSLA, z czasem stają się coraz mniej niezależni i bardziej potrzebują wsparcia dla oddychania, pomocy, aby przejść z jednego miejsca do drugiego, oraz aby się komunikować.

W ciągu ostatnich kilku lat, technologia, medycyna i nie tylko pozwoliła przedłużyć życie chorych na stwardnienie zanikowe boczne oraz poprawić jego jakość.

Wentylacja mechaniczna. Pacjent jest połączony za pomocą rury, do aparatury, która umożliwia jego oddychanie. Połączenie to jest wykonane po interwencji tracheotomii, w której znajduje się otwór, wykonany w przedniej części szyi pacjenta i nie wsuwa się do rury do oddychania.

Fizjoterapia. Aby spowolnić początek paraliżu i tamowania układu krążenia, opieka fizjoterapeutyczna jest bardzo przydatna w celu pobudzenia pacjenta, przeniesienia (o ile się da i do najbardziej odpowiednich miejsc) oraz praktykowania ćwiczeń rozciągających.

Terapia zajęciowa. Wyraża się to różnymi sposobami, na podstawie potrzeb pacjenta począwszy od środowiska domowego, w celu ułatwienia jego integracji w kontekście społecznym. Korzyści jest wiele, jako dla pacjenta, który nie czuje się ciężarem do członków rodziny i wierzy, że nadal ma rolę w ramach swojej grupy (rodziny lub znajomych, którzy go otaczają), i chce żyć lepiej i dłużej niż oczekiwano.

Terapia mowy. Gdy SLA jest jeszcze w niezaawansowane, istnieje kilka środków specjalistycznych, które pozwalają pacjentowi, aby się porozumiewać i komunikować jaśniej.

Natomiast w późniejszych etapach, kiedy umiejętności językowe są już całkowicie zagubione, to korzystnym wyjściem jest, aby polegać na dzisiejszej technologii i komunikować się za pomocą komputerów i tabletów. Przyczynia się to dla dobra pacjenta, gdyż jest w stanie porozumiewać się z rodziną i przyjaciółmi.,

Sztuczne zasilanie (lub  przez rurkę). Jest to możliwe po operacji gastroskopii, w trakcie, której zostaje wbita rura bezpośrednio do żołądka pacjenta, aby go odżywiać. Sztuczne karmienie jest koniecznością,, ponieważ cierpiący na SLA starając się żuć i połykać jedzenie, ryzykuje, że się udusi.

Psychoterapia. Ludzie z SLA to ludzie błyskotliwi, którzy zdają sobie sprawę, co się dzieje. Może to prowadzić do silnego stresu, rozpaczy i depresji. Cenna jest pomoc psychologiczna, wspierana przez członków jego rodziny, którzy mogą mu pomagać w najtrudniejszych dla niego chwilach.

Dlaczego tak trudno znaleźć lekarstwo?

Fakt, że jeszcze nie zostały poznane rzeczywiste przyczyny stwardnienia zanikowego bocznego, odbiera szansę na wyleczenie. W przyszłości, jeśli naukowcy dowiedzą, się, co jest dokładną przyczyną zaburzeń neurodegeneracyjnych, będą mogli skupić swoje wysiłki i studia w określonym kierunku. Niestety, nie jest to jednak na razie możliwe.

Rokowanie

Rokowanie dla osób z SLA, nigdy nie jest dobre. Śmierć następuje zwykle po 3-5 lat od wystąpienia objawów niewydolności oddechowej. Jakość życia jest, jak widzieliśmy, silnie dotknięta przez objawy choroby. Korzyści, które otrzymuje się z kilku dostępnych sposobów leczenia są ograniczone i zależą w dużej części, od bliskości rodziny i przyjaciół.

Pacjenci lepiej reagują na leczenie, jeśli podchodzą do swojej sytuacji z determinacją, – mogą żyć z SLA nawet 10 lat, ale jest to bardzo rzadkie.

Spastyczność w stwardnieniu rozsianym

Wzmożone napięcie i opór podczas ruchu nosi nazwę – spastyczność. W ekstremalnych przypadkach, skurcze stają się widoczne a ruchy kończyn chorego są trudne do wykonania.

spastycznosc

Spastyczność – to objaw, który jest ściśle związany ze stwardnieniem rozsianym .Na przykład, pacjent może rozumieć słowo „skurcz” jako nagły wzrastający silny ból, podczas gdy lekarz traktuje to jako nagłe mimo wolne kurczenie się mięśni. Dlatego też, w celu uniknięcia takich pomyłek, ważne jest wyjaśnienie znaczenia tych określeń.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Spastyczność i skurcze.

Spastyczność – zaburzenia spowodowane wzrostem napięcia mięśniowego. Normalnie, w stanie całkowitego spoczynku mięśnie zachowują elastyczność i pewien stopień napięcia, ale lekarz może łatwo zginać i prostować nogę lub rękę pacjenta. Jeśli przy takich manipulacjach lekarz czuje opór mięśni, mówimy o wzroście napięcia mięśniowego. Pacjenci opisują spastyczność jako „sztywności” mięśni.

Opisując uczucie osłabienia kończyn, pacjenci często używają słowa „ciężki”. Czasami samo słowo opisuje spastyczność u pacjentów. W tym przypadku, w trakcie badania lekarz określi przyczyny takiego odczuwania. Jeśli ręka lub noga opiera się pasywnym (wykonywanym przez lekarza), zgięciom lub rozszerzeniom, przyczyną „ciężkości” jest spastyczność. Jeśli jest wręcz przeciwnie, zginanie jest ułatwione, w tym przypadku powód to osłabienie (niedowład)

Oprócz spastyczności u pacjentów cierpiących na stwardnienie rozsiane mogą wystąpić skurcze – mimowolne skurcze mięśni lub grupy mięśni. Czasami taka sytuacja może towarzyszyć bólu o różnej intensywności. Skurcze mogą wystąpić w odpowiedzi na bodziec, lub spontanicznie.

Nasilenie tych objawów może wahać się od łagodnego, ledwo odczuwanego przez człowieka w codziennych czynnościach, do ciężkiego, gdzie zachodzi potrzeba korzystania z wózka inwalidzkiego. Z biegiem czasu, ciężkość i spastyczność może się zmieniać. W przypadku stwardnienia rozsianego spastyczność dotyka głównie mięśni kończyn, czasami mięśni pleców i innych grup mięśni.

W niektórych przypadkach obecność spastyczności jest korzystna. Pacjenci z ciężkim osłabieniem kończyn (niedowładem) pomaga skurcz mięśni.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Rodzaje spastyczności(skurcze).

spastyczność zginaczy   ze względu na zwiększone napięcie w mięśniach zginaczy. Ramiona są wygięte w stawach
Spastyczność prostowników ze względu na zwiększone napięcie mięśni prostowników mięśni. Kończyny są rozłożone, są odprowadzane od ciała
Spastyczność przywodzicieli objawia przenoszeniem bioder,

(Tabela 1. Różne rodzaje spastyczności. (dostosowany od Stevenson i Jarrett, 2006))

Ocena spastyczności.

inna skala punktowa wykorzystywana do oceny spastyczności. Najczęściej stosowana jest skala Ashworth’a. Według tej skali:

Punkty cecha
0 Brak wzrostu napięcia mięśniowego
1 Łatwy wzrost napięcia mięśni, objawia się wstępnym napięciem i szybkim zwalnianiem kolejnego napięcia
1a Łatwy wzrost napięcia mięśni, napięcie mięśni przejawia się w mniej niż połowę całkowitej objętości ruchów biernych
2 Średni wzrost napięcia mięśniowego w całej objętości ruchów biernych, ale ruch bierny łatwo przebiega
3 Znaczny wzrost napięcia mięśniowego, pasywne ruchy są trudne
4 Niedowład, części kończyny nie mogą w pełni wyprostować lub zgiąć (zgięcie lub przykurcz)

 

Przyczyny spastyczności.


Procesy patologiczne w stwardnieniu rozsianym (zapalenie, demielinizacja ) prowadzą do zaburzeń w transmisji nerwowo-mięśniowej. Wynikiem brak równowagi w przekazywaniu impulsów, które pochodzą z mózgu i rdzenia kręgowego do mięśni, jest pojawienie się spastyczności.

 

Objawy towarzyszące


Ze spastycznością mogą niekiedy wiązać się takie objawy towarzyszące jak ból, osłabienie, mimowolne skurcze mięśni.

  • Ból. Skurcze i spastyczność nie zawsze są bolesne. Z reguły można je określić jako”skurcze”. W większości przypadków takie bolesne odczucie może być bezpośrednim wynikiem nagłego ruchu spastycznej kończyn lub na odwrót, na skutek ciągłego uczucia sztywności. Czasami skurcz może nastąpić w wyniku zmiany położenia, co z kolei może prowadzić do bólu i dyskomfortu.
  • Słabość. Spastyczne kończyny stają się sztywne i oporne na ruch. Jednak wraz z tym, niektóre grupy mięśni stają się słabsze. Takie połączenie może wydawać się paradoksalne, ale to jest wynikiem naruszenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego w stwardnieniu rozsianym. Współistnienie spastyczności i słabości może być trudne zarówno dla pacjentów, jak i lekarzy. Leki mogą redukować spastyczność, ale ich działanie słabnie.
  • Klonus – Mimowolne gwałtowne rytmiczne skurcze mięśni lub grupy mięśni w odpowiedzi na ich rozciąganie, zazwyczaj występują w stopach.
  • Zmęczenie i utrata ruchliwości mogą być również związane ze spastycznością.

 

Czynniki obciążające w spastyczności.


Niezależnie od stopnia ciężkości objawów spastyczności, należy unikać:

  • Zakażeń układu moczowego , wstrzymywania mocz
  • Zakażeń jelitowych
  • Infekcyjnych chorób zapalnych skóry.
  • Obcisłych ubrań

 

Leczenie spastyczności.


Głównym celem leczenia spastyczności jest znalezienie optymalnej równowagi między minimalizacją negatywnych objawów spastyczności i utrzymywaniem tego w przypadku, osłabienia mięśni występującego wraz ze spastycznością

Ćwiczenia terapeutyczne.
Ważne jest, by wtedy gdy ma miejsce spastyczność, utrzymać maksymalną elastyczność mięśni, ścięgien i stawów. Mogą w tym pomóc ćwiczenia rozciągające, aktywna fizjoterapia (pacjent wykonuje ćwiczenia na samym sobie) lub pasywna fizjoterapia (ruch kończyn z pomocą fizjoterapeuty, fizjoterapeutów). Fizjoterapeuta może zalecić konkretne techniki ruchu i pozycjonowania ciała, w celu utrzymania elastyczności i zapobieganiu przykurczom.

Należy mieć na uwadze następujące funkcje ćwiczeń terapeutycznych dla osób ze spastycznością:

  1. Zaczynamy od poprawy napięcia mięśniowego
  2. należy ściśle przestrzegać jednostajności w oddychaniu, unikać opóźnień w oddychaniu oddechu w napięciu, duszność
  3. zazwyczaj początkowa objętość ruchu znajduje się w zakresie małych amplitud

Farmakoterapia spastyczności.

Każda terapia mająca na celu leczenie spastyczności, rozpoczyna się od dawki minimalnej. Można stopniowo zwiększać dawkę, aż do momentu osiągnięcia wielkości, która jest skuteczna w redukowaniu spastyczności, a skutki uboczne są minimalne.

Lekarz przepisując leki, również powinien podać zalecenia dotyczące czasu ich przyjmowania. Na przykład, jeśli trudno jest ci wstać z łóżka, być może będziesz chciał przyjmować leki przy łóżku, zaraz po przebudzeniu.

Leki doustne

Baklofen – zwiotczający mięśnie lek, jego działanie centralne dotyczy transmisji nerwowo-mięśniowej i działa bezpośrednio na komórki nerwowe rdzenia kręgowego. Skutki otrzymywania baklofenu odczuwalne są przez maksymalnie cztery do sześciu godzin, więc musi on być przyjmowany regularnie w ciągu dnia. Skutki uboczne mogą obejmować zmęczenie, senność i zawroty głowy .

Gabapentyny – przeciwpadaczkowe, przeciwdrgawkowe i o działaniu przeciwbólowym. Skutki uboczne mogą obejmować senność , zawroty głowy .

Tyzanidyny są to środki wpływające na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Rozluźniają mięśnie szkieletowe, eliminują ostre skurcze mięśni i bolesne skutki kloniczne. Mogą powodować senność, uczucie zmęczenia , zawroty głowy , suchość w ustach.

Diazepam – środki wpływające na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, mają działanie przeciwlękowe, przeciwpadaczkowe. Skutki uboczne – najważniejszym efektem ubocznym jest senność , więc lek ten najlepiej przyjmować przed snem. Inne efekty uboczne to osłabienie uwagi i zaburzenia pamięci .

Clonazepam – działanie przeciwpadaczkowe, przeciwdrgawkowe, przeciwlękowe, uspokajające. Działania niepożądane są podobne do objawów niepożądanych podczas stosowania diazepamu.

Dantrolen – posiada centralne działanie zwiotczające mięśnie, hamuje transmisję nerwowo-mięśniową. Skutki uboczne są niestety dość powszechne i obejmują nudności, wymioty, biegunkę i osłabienie. Konieczne jest ciągłe monitorowanie funkcji wątroby.

W niektórych krajach (Kanada, Wielka Brytania, Hiszpania, Niemcy) w przypadku niepowodzenia terapii doustnej przy spastyczności ze stwardnieniem rozsianym , można przypisać lek Sativex– Spray doustny na bazie marihuany (konopi). Próby kliniczne leku wykazały wysoką skuteczność w leczeniu spastyczności u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym.

 

Inne metody leczenia spastyczności.


Jeśli leczenie spastyczności lekami doustnymi nie zapewnia odpowiedniej ulgi, można zastosować następujące metody:

Domięśniowo toksynę jadu kiełbasianego.

Botox – wysoko oczyszczona toksyna botulinowa typu A , która blokuje przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Wprowadzenie toksyny botulinowej do mięśni tymczasowo rozluźnia je. Maksymalny efekt osiąga się w ciągu około 14 dni i utrzymuje się on przez około trzy miesiące. W połączeniu z okresem intensywnych sesji fizjoterapeutycznych, wstrzyknięcie domięśniowe toksyny botulinowej może prowadzić do zmniejszenia spastyczności przez dłuższe okresy czasu.

> czytaj więcej o leczeniu Botoxem spastyczności w stwardnieniu rozisanym

Dokanałowe leczenie baklofenem.

Niestety, ta metoda nie jest praktycznie dostępna dla pacjentów w Rosji. Jednakże, doogonowe wlewy baklofenu (w przestrzeń wokół rdzenia kręgowego kręgosłupa) stanowi alternatywny sposób leczenia ciężkich, niestandardowych przypadków spastyczności w stwardnieniu rozsianym. Takie podawanie baklofenu zapewnia stałe (24 godziny) miejscowe stężenie (lek działa bezpośrednio na komórki nerwowe rdzenia kręgowego), a zatem większą wydajność. Przed operacją, wprowadzenia implantu, pacjentowi wstrzykuje się baklofen przy użyciu wkłucia lędźwiowego . Następnie pacjentowi lek zostaje podawany dokanałowo przez cewnik. Lek dozowany jest dzięki specjalnej pompie dozującej.

Chirurgiczne leczenie spastyczności.

W rzadkich przypadkach, neurolog może zalecić leczenie chirurgiczne spastyczności. Takie operacje są dziś rzadkie, zwykle dochodzi do nich w przypadku rozwoju przykurczów.

Drżenie mięśniowe w stwardnieniu rozsianym

Drżenie jest jednym z najbardziej frustrujących objawów w leczeniu stwardnieniu rozsianym.

drżenie mięśni

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Typowym objawem stwardnienia rozsianego jest drżenie. Nawet w XIX wieku, francuski neurolog Charcot (1825-1893) umieścił go w swojej słynnej triadzie objawów SM (oczopląs, drżenie, skandująca mowa). Według różnych źródeł, objawu tego doświadcza do 75% pacjentów ze stwardnieniem rozsianym .

Tak więc, drżenie to mimowolne, szybkie rytmiczne skurcze mięśni, które powodują konieczność ruchu posuwisto-zwrotnego w dowolnej części ciała. W przypadku SM, zwykle wpływa na kończyny górne. Mniej powszechne jest drżenie głowy, tułowia lub strun głosowych.
Manifestacja tych objawów różni się pod względem czasu trwania i stopnia nasilenia stwardnienia rozsianego. W przypadku, gdy drżenie jest objawem zaostrzenia choroby , znikają one w remisji, a tylko czasami stają się widoczne, przy bardzo precyzyjnych ruchach (na przykład, gdy osoba stara się przewlec nitkę przez oczko igły).

Drżenie może również wystąpić w przypadku wtórnej-postępującej postaci stwardnienia rozsianego . W takich przypadkach, nasilenie symptomów zwiększa się wraz z upływem czasu. Jest to jednak niezwykle rzadkie, a występowanie tych objawów prowadzi do znacznego pogorszenia jakości życia (trudność w jedzeniu, piciu, ubieraniu się).

W stwardnieniu rozsianym występują dwa rodzaje drżenia:

  • Drżenie intencyjne – wstrząsy występują, gdy ruch jest celowy, a amplituda wzrasta w miarę zbliżania się do celu. Na przykład, ten rodzaj drżenia można zobaczyć podczas próby włożenia klucza do zamka, albo u lekarza, który nakazuje dotknąć palcem do czubka nosa. Jest to najbardziej popularny rodzaj drżenia w SM.
  • Drżenie posturalne. Ten rodzaj drżenia występuje wtedy, gdy osoba stara się zachować pewną postawę ciała.

Drżenie spoczynkowe (drżenie mięśnia występuje w stanie spoczynku) nie jest charakterystyczne dla stwardnienia rozsianego.
Występowanie wielu wstrząsów zazwyczaj jest wynikiem demielinizacji w móżdżku i nerwach, prowadząc do lub od niego. Móżdżek jest jedną z tych części mózgu, która kontroluje równowagę i koordynację, i jest odpowiedzialny za koordynację ruchów kończyn, mowy i oczu. Również drżenie może być wynikiem demielinizacji we wzgórzu i jądrach podstawnych.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Leczenie drżenia


Drżenie dość trudne do wyleczenia. Generalnie, farmakoterapia przynosi bardzo niewielki skutek. Z drugiej zaś strony pacjent może próbować regulować manifestację tego objawu, stosując proste sztuczki:

  • Niewielkie zmiany postawy. Staraj się trzymać ręce blisko ciała, to pomaga dostosować się do problemów, które niesie drżenie posturalne. Innym przykładem jest aktywne wspomaganie nadgarstka, lub stosowanie zagłówków w celu zmniejszenia drgań głowy.
  • Planowanie jest kluczowym słowem w zwalczaniu drżenia. Zmęczenie i ciepło nasila drżenia, więc staraj się optymalnie zaplanować dzień, aby uniknąć zmęczenia i przegrzania.
  • Staraj się wybierać artykuły gospodarstwa domowego o dużej masie, a manipulacje nimi staną się łatwiejsze. Dobrze jest by, długopisy, ołówki, sztućce, szczotki, naczynia były dość ciężkie.
  • W leczeniu drżenia skuteczne może być wykorzystanie masy. Trochę dodatkowego ciężaru na kończynach, zwłaszcza na kostkach i nadgarstkach, czasami zmniejsza amplitudę drżenia.
  • Należy jednak zauważyć, że sposób ten może czasami pogarszać drżenie pochodzące z móżdżku. W tym przypadku należy unikać stosowania dodatkowych obciążeń.

Istnieją różnego rodzaju drżenia: Niektóre mają charakter oscylacji, niektóre występują w spoczynku, inne występują tylko w ruchu. Niektóre drgania są szybkie, a inne są wolne, niektóre mają wpływ na kończyny, podczas gdy inne mogą wpływać tylko na głowę, tułów lub mowę.

Drgania są po prostu uciążliwe, niektóre są uleczalne, ale niestety inni nie są. Podobnie jak wszystkie objawy, z tego powodu dużego zróżnicowana, właściwa diagnoza jest konieczna do właściwego leczenia powyższych stanów. Najczęściej drżenie w stwardnieniu rozsianym, a także najbardziej trudne do leczenia, powstaje w wyniku demielinizacji włókien nerwowych w móżdżku, co powoduje powolne drżenia i występuje z celowego wykonania ruchu ramienia lub nogi. Ten rodzaj drżenia występuje także w okresie stresu i niepokoju.

Hydroksyzyna (Atarax) – jest lekiem przeciwhistaminowym, które może uleczyć drobne drżenie, które zostały zwiększone przez stres. Clonazepam (Klonopin) i buspiron (Buspar) może także zmniejszyć drżenie poprzez ich działanie uspokajające.

Propranolol (Inderal) – beta-bloker, jest pomocny w kontrolowaniu niektórych wstrząsów SM. Efekty mogą być różne, ale nawet niewielki spadek w drżeniu może pozwolić na większą funkcjonalność chorego. Ponieważ składnik skurczu często uczestniczy w drżeniu, baklofen (Lioresal) może stanowić pewną ulgę. Ubocznym skutkiem jest słabość i musi być zrównoważona w stosunku do redukcji drżenia, poprzez staranne dostosowanie dawki.

Ondansetron (Zofran) – pierwotnie opracowany jako narkotyk, może zmniejszyć drżenie u niektórych pacjentów.

Izoniazyd (Laniazid, Nydrazid) – pierwotnie opracowany w celu zapobiegania lub leczenia gruźlicy, może być skuteczny, a jego mechanizm działania jest nieznany.

Leki nie są kompletnym rozwiązaniem w leczeniu drżenia. Fizyczne techniki dostarczają innego podejścia. Wyróżnia się tu trzy ogólne kategorie.Wzorem jest technika używana przez terapeutów. Jest ona oparta na teorii że niektóre mięśnie muszą ulec wyszkoleniu, aby pracować w sposób skoordynowany. Wymagane jest wielokrotnie stymulowanie układu nerwowego i zaangażowane go w ruch. Te normalne ruchy są prowadzone i wspierane przez terapeutę, dopóki nie stają się automatyczne.

Unieruchomienie jest umieszczeniem sztywnej klamry w stawie, w jednej pozycji w celu tłumienia i nasilenie drżenia poprzez zmniejszenie chwilowych ruchów w stawie. Naciąg jest bardzo pomocny w leczeniu skurczów kostki i stopy, zapewnia stabilną podstawę dla stania i chodzenia. Może być również wykorzystywany do ręki i dłoni. Żądana pozycja jest definiowana przez zadania które mają zostać ułatwione, takie jak pisanie, jedzenie, szydełkowanie, klamra jest wykorzystywane do unieruchomienia czasowego a następnie usuwana.

Działanie to ma na celu zmniejszenie drżenia i wysyłanie bardziej sensorycznej informacji do mózgu. Wstrząsy głowy, szyi i górnej części tułowia są trudniejsze do leczenia niż drżenie kończyn. Stabilizacja szyi z klamrą może być bardzo pomocna. Wstrząsy warg, języka i żuchwy mogą mieć wpływ na wystąpienie zakłóceń albo kontroli oddechu lub jego głośności. Zajęcia logopedyczne mogą wymagać zmiany tempa mówienia czy formułowanie zdań.

Utrzymanie równowagi w stwardnieniu rozsianym

W stwardnieniu rozsianym występują zmiany w różnych obszarach mózgu, które są zaangażowane w kontrolę przepływu impulsów nerwowych, obecność osłabienia, drżenia mięśni i zmęczenie w mięśniach biorących udział w chodzeniu, a także objawy, takie jak problemy ze wzrokiem i drętwienie.

utrzymanie równowagi

Jest to możliwe do poprawy brak równowagi poprzez poprawę Stymulacja ruchowa obejmuje zwiększanie ilości stymulacji otrzymanych przez „ośrodki równowagi” w pniu mózgu, co pozwala mózgowi funkcjonować normalnie.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Techniki, które podważają pacjenta zmysł równowagi to kołysanie, huśtanie, czy przędzenia na „oślep”, stosowanie działań takich jak siedzenie na piłce plażowej lub kołysanie się w hamaku. W tym samym rzędzie są ćwiczenia wykonywane ze piłką lekarską. Ta duża piłka może stać się częścią programu uzyskiwania równowagi mających na celu stymulowanie poszczególnych ośrodków równowagi w organizmie.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Słabość mięśniowa w stwardnieniu rozsianym

Słabość to wynik trudności w przekazywaniu impulsów elektrycznych od wewnątrz OUN do mięśni w wyniku demielinizacji, zwykle w rdzeniu kręgowym, ale czasami w mózgu.

slabość mięśniowa

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Jeśli osłabienie jest spowodowane osłabieniem mięśni, mogą zostać wzmocnione przez podnoszenie ciężarów i ćwiczenia fizyczne. Kiedy osłabienie jest wynikiem słabej transmisji impulsów elektrycznych, podnoszenie ciężarów może tylko wywołać zmęczenie nerwowe i dalsze osłabienie mięśni.

W przypadku osób z SM, ważne jest, aby uświadomić sobie, że ćwiczenia, które wymagają podnoszenia masy lub powtarzające się ruchy mięśni do tego stopnia że mięśnie się męczą, zmęczenie nie nie zwiększy siły ale zwiększy ich słabość.

Słabe mięśnie, które nie są stymulowane w ogóle zanikają. Ważne jest określenie, jakie ćwiczenia są odpowiednie, co będzie prawdopodobnie wymagało pomocy wykwalifikowanego fizjoterapeuty, który posiada wiedzę zarówno o systemie nerwowym i specyfikacji problemów związanych ze stwardnieniem rozsianym.

Nie da się oddzielić leczenia słabości od spastyczności i zmęczenia. Jeśli mięśnie są mniej sztywne, mniej energii jest wydatkowane na ruchu. Podobnie, zmniejszenia zmęczenia może również zwiększać siłę. Siła mięśniowa powinna być mądrze wykorzystywana. Siła może być podwyższona również poprzez stosowanie aerobiku lub ćwiczenie w maszynie do wiosłowania.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Zmęczenie organizmu w stwardnieniu rozsianym

Zmęczenie jest jednym z najczęściej występujących objawów stwardnienia rozsianego, zmęczenie, znużenie lub przeważenie często przychodzi nagle w każdej chwili dnia i bez ostrzeżenia.

stwardnienie zmęczenie

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Zmęczenie w stwardnieniu rozsianym nie jest jak zmęczenie odczuwane przez zwykłych ludzi po długim, ciężkim wysiłku fizycznym lub pod koniec dnia pracy. Nieodparte zmęczenie, które, według niektórych szacunków, w różnych okresach choroby jest obecne u 80% pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, występuje niezależnie od obciążenia doświadczanego przez ludzi w ciągu dnia. Te „niewidoczne” objawy mogą być równie wyniszczające co drżenie lub spastyczność.

Chroniczne zmęczenie w stwardnieniu rozsianym ma pewne charakterystyczne cechy:

  • zredukowana aktywność psychiczna i fizyczna obserwowana prawie codziennie przez dłuższy czas (co najmniej 50% w czasie 6 tygodni);
  • wydłużony sen i odpoczynek nie zmniejszają uczucia zmęczenia i wyczerpania;
  • uczucie zmęczenia może się pogłębić w ciągu dnia;
  • przytłaczające uczucie zmęczenia może pojawić się nagle w ciągu dnia;
  • ciepło i wilgoć pogarszają je
    wraz z ogólnym uczuciem zmęczenia może pojawić się uczucie ciężkości w rękach i nogach, zawroty głowy , mogą przejściowo pogorszyć się inne objawy SM, takie jak niewyraźne widzenie , zaburzenia uwagi , etc.

 

Przyczyny przewlekłego zmęczenia w stwardnieniu rozsianym.


Przyczyną zmęczenia w SM może być wiele czynników. Można je podzielić na pierwotne i wtórne.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Pierwotne czynniki powodujące uczucie zmęczenia, wiążą się z patologicznymi procesami zachodzącymi przy demielinizacji ośrodkowego układu nerwowego. Niektórzy eksperci uważają, że zmęczenie może być spowodowane przez adaptację do zaburzeń wynikających z demielinizacji włókien nerwowych ośrodkowego układu nerwowego. Ta niezwykła właściwość mózgu, jak plastyczność może również powodować zmęczenie.

Czynniki drugiego rzędu powodują zmęczenie, które jest związane z innymi objawami stwardnienia rozsianego. W tym przypadku powodem zmęczenia mogą być:

  • zaburzenia snu związane ze skurczami , dysfunkcjami pęcherza, bólem , itp.;
  • zaburzenia snu związane z leczeniem kortykosteroidami , stosowanymi do leczenia poważnych zaostrzeń;
  • kompensacja spastyczności lub osłabienia mięśni, które wymaga dodatkowego wysiłku fizycznego podczas chodzenia lub utrzymania równowagi;
  • przyjmowanie pewnych leków stosowanych w leczeniu zapobiegawczym, jak beta-interferon( Rebif , Avonex , Betaferon ) Tisabri, mitoksantron ;
  • przyjmowanie pewnych leków w objawowym leczeniu SM;
  • depresja może wywołać w osobie poczucie ciągłego zmęczenia, natomiast przewlekłe zmęczenie może powodować depresję .

 

Leczenie przewlekłego zmęczenia


Niezależnie od przyczyny zmęczenia, pewne zmiany w tradycyjnym stylu życia, mogą zmniejszyć jego nasilenie.

Priorytet

Zmęczenie ostatecznie zmusza nas do świeżego spojrzenia na codzienne obowiązki, w domu i prac. Zmęczenie nie pozwala żyć w pełnym zaangażowaniu w pracy, więc staram się nie tylko planować swój czas i priorytety. Oczywiście, jest lista spraw pilnych, ale co najmniej połowę problemów można przekazać innym lub wykonać wtedy gdy pozwoli to na zdrowie.

Jeśli wiesz, że będziesz mieć zajęty dzień (w przypadku uroczystości rodzinnych, egzaminu, warsztatów, etc.), która zabierze dużo twojej cennej energii, upewnij się, że dobrze wypoczniesz na kilka dni przed planowanym terminem.

Nie ulegaj pokusie, aby zrobić wszystko w tych dniach, kiedy czujesz się wypoczęty i pełen energii. Oczywiście, trzeba będzie czasu, aby zrobić wszystko, co jest planowane na długi okres, ale w końcu, istnieje także ryzyko, że będziesz czuć się gorzej przez kilka dni.

Wykorzystaj ten czas mądrze, starając się zapewnić sobie mniejsze zmęczenie i poczucie pełni energii tak długo jak tylko możesz. Spróbuj przeanalizować, co sprawi, że poczujesz się zrelaksowany, na przykład, zmiany w trybie dziennym, w diecie, etc.

> przeczytaj o leczeniu zmęczenie za pomocą NLPZ

Wysiłek fizyczny

Dobra kondycja fizyczna daje większą szansę oparciu się zmęczeniu. Niemniej jednak, naucz się słuchania swojego ciała i rozpoznawania swoich znaków ostrzegawczych, że nadszedł czas, aby przystanąć i odpocząć. Nigdy nie ćwicz do wyczerpania sił i zmęczenia.. Wykonywanie ćwiczeń powinno dodać energii a nie zużywać ją.

Ciepło i wilgoć

Dobrze wiadomo, że u pacjentów cierpiących na stwardnienie rozsiane, występuje bardzo duża wrażliwość na ciepło , zwłaszcza w wilgotnych warunkach. Wanna z hydromasażem, duszne, przegrzane pokoje, nie tylko w sezonie letnim mogą wywołać zaostrzenie objawów klinicznych, w tym objaw zmęczenia. Dlatego staraj się unikać przegrzania: utrzymuj optymalną temperaturę w pokojach, zakładaj odpowiednią odzież, przyjmuj odpowiednią ilość płynów, pozwalaj sobie na chłodny prysznic.

Farmakoterapia przewlekłego zmęczenia

Farmakoterapia przewlekłego zmęczenia w stwardnieniu rozsianym zależy od jego przyczyn.

Na przykład, jeśli lekarz stwierdzi, że zmęczenie związane jest z przyjmowaniem leków, to wyregulowanie ich przyjmowania, często częściowo rozwiązuje problem. Jeśli zmęczenie jest wynikiem zaburzeń snu lub wysiłku fizycznego związanego z innymi objawami SM , stosuje się objawową terapię mającą na celu łagodzenie tychże objawów, będzie to również pomoc w zwalczaniu przewlekłego zmęczenia.

W niektórych przypadkach leczenie zmęczenia w stwardnieniu rozsianym może wymagać prowadzącego. Lekarz może zalecić terapię amantadyną, pemoliną, w połączeniu z innymi terapiami nie zawierającymi leków.

Ćwiczenia w stwardnieniu rozsianym

Ludzie ze stwardnieniem rozsianym często odpoczywają ale należy uważać aby nie przesadzić. Ich strach przed zmęczeniem staje się niemal nie do zniesienia. Nie ma realnych podstawy do tego strachu.

stwardnienie ćwiczenia

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Osoby z SM nie są delikatne. Prawidłowe ćwiczenia prowadzą do wzrostu mięśni i mniejszego zmęczenia. Proces ten jest powolny, a zaczyna się od starannego opracowania wykonywania harmonogramu. Podobnie jak muzyka, powinna być zlecana przez zawodowych, zazwyczaj fizjoterapeutów czasami lekarzy, którzy wiedzą jak dostosować ćwiczenia do indywidualnych potrzeb.

Harmonogram powinien mieć cztery elementy:

1. Rodzaj ćwiczeń (aerobik, wzmocnienie, balans i rozciąganie)
2. Czas trwania wysiłku (jak długo wykonywać ćwiczenia)
3. Częstotliwość wykonywania (jak często wykonywać ćwiczenia)
4. Intensywność ćwiczeń (trudność ćwiczeń)

Rola ćwiczeń w MS stała się nieco kontrowersyjna, częściowo dlatego, że znaczenie ćwiczeń jest źle interpretowane. Dla wielu, ćwiczenia powinny być wykonywane aż do bólu, podejście którego dewizą jest „nie ma bólu, no ma wyniku”. Ale w stwardnieniu rozsianym stało się dość jasne, że jeśli ktoś ćwiczy aż do bólu, zmęczenie i osłabienie wzrasta.

Ćwiczenia zwiększają podstawowa temperaturę ciała. Ponieważ struktury ochronne nerwów zostały zniszczone przez SR, wzrost temperatury powoduje wyładowania impulsów elektrycznych w OUN i zwiększa się słabość organizmu.

Zrozumienie tego, co to jest „dobre ćwiczenie” dla osób z SR znacznie wzrosło w ciągu ostatnich kilku lat. Koncepcja dąży do poprawy funkcji serca, płuc, mięśni i innych narządów i jest osiągana poprzez zastosowanie odpowiedniej diety, niepalenie i wykonywanie odpowiedniego harmonogramu ćwiczeń.

Z powodu szerokiej zmienności przebiegu choroby, ćwiczenia które są dobre dla jednej osoby mogą nie być dobre dla innej. Ważne jest, aby dostosować program ćwiczeń dla każdego, a nie mieć ustawiony program dla wszystkich, którzy chorują ma MS.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Drugim czynnikiem jest to, że istnieje wiele rodzajów ćwiczeń, nie tylko te, które obejmują bieganie, skakanie, lub podnoszenie ciężarów. Ćwiczenia ze zwiększeniem mobilności poprzez rozciąganie i utrzymanie RO odgrywają ważną rolę w zwalczaniu słabości poprzez zmniejszenie sztywności.

Ćwiczenia są pomocne w leczeniu drżeń. Ćwiczenia relaksacyjne są szczególnie pomocne w zmniejszeniu stresu, co może zmniejszyć osłabienie, techniki relaksacyjne muszą być uważane za część wszelkich ogólnych programów mający na celu zmniejszenie osłabienia i zmęczenia. Umiarkowane ćwiczenia aerobowe, które mogą obejmować jazdę na rowerze, wioślarstwo, bieg na bieżni, lub szybki marsz, bieganie spowoduje wzrost wytrzymałości. Prawidłowe wykonywanie harmonogramu bierze pod uwagę, że żadne ćwiczenie nie powinno powodować bólu.

Prawidłowo wykonany harmonogram jest o tyle wyważony, że obejmuje wiele różnych rodzajów ćwiczeń, którego celem jest poprawa ogólnej kondycji.

 

Ból w stwardnieniu rozsianym

Ból – „nieprzyjemne zmysłowe i emocjonalne doświadczenie …” – definicja bólu podana przez Międzynarodowe Towarzystwo Badania Bólu (IASP). Dla osób cierpiących na stwardnienie rozsiane, termin ten może charakteryzować nie tylko „bolesne” uczucie, ale również zmienione odczucia, takie jak mrowienie, drętwienie, parestezje, uczucie pieczenia.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

stwardnienie ból
Według niektórych szacunków, w różnych okresach choroby z tym objawem do czynienia ma aż do 80% pacjentów ze stwardnieniem rozsianym .

Leczenie bólu w stwardnieniu rozsianym jest poważnym wyzwaniem. Niektóre rodzaje bólu nigdy nie znikną całkowicie. W tym przypadku, celem leczenia jest zmniejszenie bólu i pomoc w dostosowaniu się do stałego bólu w życiu codziennym.

Poza bezpośrednią przyczyną bólu związanego ze zmianami struktur w OUN, szereg czynników może pogorszyć stan pacjentów ze stwardnieniem rozsianym i ból nie występuje. Należą do nich ciepło, zimno, zły sen, zmęczenie, ograniczona mobilność, depresja lub lęk. Jednak trzeba pamiętać, że nie zawsze samo stwardnienie rozsiane, i patologiczne procesy zachodzące w nim są przyczyną bólu.

Leczenie różnych typów bólu, jest zwykle złożonym, zawierającym nie tylko leki ale i różne sposoby rehabilitacji, czy psychoterapii – procesem. Dlatego też, w celu wybrania odpowiedniego leczenia, zawsze wymaga się starannej oceny czynników, które mogą być przyczyną objawów.

Opis bólu


Ból jest bardzo subiektywnym odczuciem. Być może trudno jest znaleźć osoby, które opisują ból w ten sam sposób.

Ból jest często postrzegany w kategoriach, w zależności jak długo trwa. Ostry ból jest zwykle opisywany jako intensywny, ostry, dostarczający znacznego dyskomfortu. Zazwyczaj pojawia się nagle. W czasie, jego trwania intensywność jest zmniejszana i znika.

Przewlekły ból – długotrwały lub stały ból. Natężenie bólu przewlekłego może zmieniać się w różnych okresach czasu, jednak nie zawsze w pełni ustępuje.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Istnieją dwa główne rodzaje bólu, w taki czy inny sposób związane ze stwardnieniem rozsianym:

Ból neuropatyczny jest spowodowany przez uszkodzenie nerwów w mózgu i rdzeniu kręgowym

Ból nocyceptywny spowodowany uszkodzeniem mięśni, ścięgien i tkanek miękkich.

 

Ból neuropatyczny


Ból neuropatyczny spowodowany ubytkiem w transmisji impulsów w mózgu i rdzeniu kręgowym. Uszkodzenie osłonki mielinowej prowadzi do „błędów” w przekazywaniu informacji w OUN. W tym przypadku, komunikaty w systemie przewodzenia mogą być przerwane lub zniekształcone. Zdarza się, że mózg może interpretować te komunikaty, jak ból, nawet jeśli fizycznie nie powodują bólu.

Przykłady bólu neuropatycznego

Zaburzenia czucia i parestezje (zmiana odczucia). Są to typowe objawy SM . Stopnie ciężkości mogą się znacznie różnić. Ból w tym przypadku można określić na różne sposoby, w tym:

  • uczucie „mrowienia”
  • ból, który przypomina ból od oparzenia
  • uczucie napięcia
  • drętwienie
  • kłucie
  • swędzenie
  • pobolewanie

Z reguły takie uczucia powstają w kończynach. Jednakże, w niektórych przypadkach ból może być odczuwany w dowolnym miejscu organizmu.

Objaw Lhermitte’a -nagłe uczucie jak porażenie prądem, która biegnie w dół wzdłuż kręgosłupa do palców u rąk i nóg. Ból jest ostry, ale to szybko mija.

Zapalenie nerwu wzrokowego – ostry ból i pogarszanie ruchu oka spowodowane przez zapalenie nerwu wzrokowego. Zapalenie nerwu wzrokowego jest częstym wczesnym objawem stwardnienia rozsianego, ale może także wystąpić w późniejszych stadiach choroby.

Nerwoból nerwu trójdzielnego – bóle w strefach unerwianych przez nerw trójdzielny :. Ból może być odczuwany w okolicy uszu, oczu, warg, nosa, czoła, policzków, w zębach i / lub szczęki. Uważa się, że ból zazwyczaj dotyczy tylko jednej stronę twarzy i może spontanicznie wystąpić samoistnie lub w trakcie rozmowy telefonicznej, żucia, golenia. Jako zasadę należy przyjąć, że nagły ból spowodowany neuralgią nerwu trójdzielnego, można zmniejszyć lub zanika po pewnym czasie. Nerwoból nerwu trójdzielnego jest bardzo trudny do leczenia. Lekami z wyboru są leki przeciwdrgawkowe. W skrajnych przypadkach nieskuteczności leczenia, może być wykonana operacja.

 

Ból nocyceptywny


Ból nocyceptywny jest spowodowany przez działanie bodźca bezpośrednio w obwodowych receptorach bólu. Ten rodzaj bólu doświadcza osoba z urazami po operacji. Wynika to z uszkodzenia mięśni, ścięgien, więzadeł i tkanek miękkich.

Ból nocyceptywny jest zwykle leczony bardziej skutecznie niż ból neuropatyczny. Takie środki przeciwbólowe, takie jak paracetamol lub kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, są bardzo skuteczne w leczeniu bólu nocyceptywnego.
W złagodzeniu tego bólu, również mogą pomóc ćwiczenia, wzmacniające różne grupy mięśni.

Przykłady bólu nocyceptywnego w stwardnieniu rozsianym

Ból w dolnej części pleców i bioder. Wielu pacjentów ze stwardnieniem rozsianym zna ten rodzaj bólu. Ten ból może być spowodowany przez zmiany w postawie lub sposobie chodzenia, który z kolei jest konsekwencją spastyczności , lub osłabienia mięśni. Powstała spastyczność lub osłabienie spowodowane dodatkowym obciążeniem na plecach lub biodrze, może prowadzić do bólu. Ponadto choroba wymusza konieczność spędzania większości dnia w pozycji siedzącej, z fizycznymi ograniczeniami [albo wyczerpanie można również zwiększać wrażliwość na ból z tyłu. ]

Bóle mięśni i ścięgien. Ból może pojawić się w czasie, kiedy ramiona znajdują się w ustalonej pozycji. Ograniczony zakres ruchu przez długi czas, może prowadzić do przykurczów. Właściwa fizjoterapia i fizykoterapia mogą zapobiec uszkodzeniu mięśni i ścięgien oraz, w konsekwencji, wystąpieniu bólu.

Skurcze (nagłe krótkie skurcze mięśni) i spastyczność (wzmożone napięcie mięśni w czasie) mogą również powodować ból w obrębie tkanek miękkich. Leczenie spastyczności wymaga kompleksowego podejścia, które obejmuje leki wraz z fizykoterapią. Zmniejszenie spastyczności zmniejszy ból.

Problemy ze snem w stwardnieniu rozsianym

Problemy ze snem są powszechne w stwardnieniu rozsianym. Mogą one być wynikiem różnych dysfunkcji takich jak drgawki, częstotliwość oddawania moczu, depresja czy lęk, a także leki stosowane w celu leczenia różnych objawów związanych z chorobą.

stwardnienie bezsenność

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Może to prowadzić do przysłowiowego „błędnego koła”, w którym objawy zakłócenia snu i braku snu pogarsza różne objawy, takie jak zmęczenie. Różne strategie ułatwiają leczenie zaburzeń snu. Poniżej zawartych jest kilka dość prostych zmian które mogą być bardzo skuteczne w zapewnieniu dobrego snu:

  • Regularne zasypianie, nawet w weekendy, może pomóc organizmowi regulować normalny wzorzec snu. Ludzie z SR powinni iść do łóżka w tym samym czasie każdego dnia,
  • Płyny powinny być ograniczone do minimum w godzinach wieczornych, aby zminimalizować nocne wycieczki do łazienki.
  • Sypialni powinna być używana tylko do spania, nie do oglądania telewizji lub czytania.
  • Należy unikać ćwiczeń w godzinach wieczornych, wszelkie programy ćwiczeń powinny odbywać się wcześniej w ciągu dnia.

Ponieważ wiele symptomów stwardnienia rozsianego może mieć wpływ na sen w tym spastyczność, ból, depresja lub niepokój oraz problemy z pęcherzem i jelitami – leczenie tych objawów może być bardzo pomocne w osiągnięciu głębokiego snu i zmniejszenie zmęczenia chorego.

Istnieje wiele form medytacji i innych ćwiczeń zorientowanych na relaks jako sposób do poprawy ilości i jakości snu. Mogą one być bardzo skuteczne, zwłaszcza w połączeniu z lepszym nawykami i leczeniem objawowym. Chociaż od czasu do czasu stosowanie leków nasennych może być pomocne, osoby z SR powinni unikać leków na receptę, bo leki te tracą skuteczność dość szybko, są potencjalnie uzależniające, i nie zapewniają naturalnego snu.