Stwardnienie rozsiane i ciąża

Stwardnienie rozsiane – jest powszechne u kobiet w wieku rozrodczym i występuje częściej niż w każdej innej grupie wiekowej. Kiedy młode kobiety otrzymują diagnozę stwardnienie rozsiane bardzo często zadają sobie pytanie czy wpływ choroby będzie miał wpływ na ciążę oraz czy ciąża będzie miała wpływ na stwardnienie rozsiane.

stwardnienie-rozsiane-ciaza

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Wpływ stwardnienia rozsianego na płodność


Nie istnieją dowody które mogłyby sugerować, że stwardnienie rozsiane upośledza płodność lub przyczynia się do większej ilości poronień, wad wrodzonych płodu i tym podobnych. Liczne badania sugerują, że kobiety ze stwardnieniem rozsianym rodzą płody bez powikłań, podobnie jak ich zdrowe koleżanki które nie chorują na stwardnienie rozsiane.

Wpływ ciąży na stwardnienie rozsiane


Przed rokiem 1950 większość kobiet ze stwardnieniem rozsianym unikała o ciąży, ze względu na przekonanie, że ciąża może pogorszyć objawy stwardnienia rozsianego. Jednak w przeciągu ostatnich 40 lat wiele badań zostało wykonanych na kobietach ze stwardneniem rozsianym które potwierdziły, że ciąża jest nie zwiększa liczby nawrotów stwardnienia rozsianego a wręcz odwrotnie zmniejsza ich liczbę w szczególności w drugim i trzecim trymestrze ciąży

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Okres poporodowy


Nawrót choroby ma tendencje do wzrostu w pierwszych trzech do sześciu miesiącach po porodzie a ryzyko nawrotu w okresie poporodowym szacuje się na 20 do 40%.

Nawroty choroby w tym okresie nie wydają się przyczynia do zwiększenia długotrwałej niepełnosprawności. W wyniku badań i długotrwałej obserwacji kobiet ze stwardnieniem rozsianym które urodziły dzieci – nie obserwowano zwiększenia niepełnosprawności w wyniku ciąży.

Wiadomo, że ciąża wiąże się ze wzrostem liczby białych krwinek i innych czynników które są naturalnymi immunosupresantami i dodatkowo naturalny poziom kortykosteroidów jest znacznie wyższy niż u kobiet nie ciężarnych. To może być powodem dla których kobiety ze stwardnieniem rozsianym podczas ciąży mają się lepiej niż kobiety ze stwardnieniem rozsianym bez ciąży.

 

Leki podczas ciąży


Żaden z leków modyfikujących przebieg choroby – Aubagio® , Avonex® , Betaseron®, Copaxone® , Extavia® , Gilenya ® Novantrone® , Plegridy ™, Rebif® , Tecfidera ® lub Tysabri ® – nie są dopuszczone do stosowania w czasie ciąży. Kobiety, które przyjmują którykolwiek z tych leków powinna omówić swój plan zajścia w ciążę ze swoim lekarzowi.

Kobiety ze stwardnieniem rozsianym nie wymagają żadnej szczególnej opieki ginekologicznej podczas ciąży. Porody są zwykłe takie same jak u innych kobiet, dlatego nie jest potrzebne żadne specjalne leczenie. Wszelkie formy znieczulenia są uważane za bezpieczne podczas porodu, są one także bardzo dobrze tolerowane. Leki modyfikujące przebieg choroby nie są zalecane podczas karmienia piersią ponieważ nie wiadomo czy są one wydzielane do kobiecego mleka.

Kobieta powinna także sprawdzić czy nie przyjmuję leków ginekologicznych lub neurologicznych w trakcie karmienia piersią i powinna skonsultować to ze swoim lekarzem. Badania nie wykazały zwiększonego ryzyka nawrotu stwardnienia rozsianego u kobiet karmiących piersią.

 

Stosowanie kortykosteroidów w trakcie ciąży


Kobiety które stosują kortykosteroidy na przykład metyloprednizolon lub prednizolon z powodu ostrej nawracającej postaci stwardnienia rozsianego mogą nadal korzystać z tych leków w trakcie ciąży.

Korzystanie z prednizolonu w trakcie ciąży jest bezpieczne, natomiast w trakcie karmienia piersią powinno być monitorowane przez lekarza

 

Szczególne objawy u kobiety ciężarnej ze stwardnieniem rozsianym


Kobiety które mają trudności z chodzeniem mogą skorzystać z wózków inwalidzkich jest to spowodowane przesunięciem się środka ciężkości w przednim kierunku. Można skorzystać z urządzeń wspomagających chodzenie lub jak wspomniano wcześniej z wózka inwalidzkiego. Bardzo często pojawiają się problemy z pęcherzem moczowym oraz z jelitami które występują u wszystkich kobiet w ciąży a szczególnie objawy te pogarszają się u kobiet ze stwardnieniem rozsianym.

Kolejnym dość typowym objawem jest wzrost zmęczenia. Ogólnie rzecz ujmując ciąża się wydaje się nie mieć żadnego wpływu na długofalowe leczenie stwardnienia rozsianego.

 

Leki na pamieć w stwardnieniu rozsianym?

W przypadku mojego stwardnienia rozsianego występuje u mnie wiele trudności z pamięcią oraz myśleniem. Czy istnieją jakiekolwiek leki które mogą zapobiegać tym problemu?

stwardnienie-rozsiane-pamiec

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Pewien stopień mieszanej niepełnosprawności umysłowej występuje u 50% pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Na szczęście w większości przypadków tych zmian zmiany są bardzo powolne i stosunkowo łagodne.

Odpowiedź na to pytanie jest dwuznaczna, ponieważ brak leków które są celowane konkretnie w stwardnienie rozsiane aby rozwiązać problemy z pamięcią.

Aricept (chlorowodorek donepezylu) – jest lekiem zatwierdzonym w chorobie Alzheimera który wykazał obiecujące wyniki w badaniach klinicznych a także w stwardnieniu rozsianym. Wcześnie stosowany i włączony do leków modyfikujących przebieg choroby może znacznie spowolnić postęp problemów poznawczych oraz z pamięcią.

Chociaż zmiany poznawcze nie są tak zauważalne w czasie powodują one pewnego rodzaju niepełnosprawność nie tylko psychiczną ale także fizyczną. Stwierdzono także, że są one skorelowane z uszkodzeniem całkowitej ilości obszarów mózgu – ponieważ wszystkie zatwierdzone terapie modyfikujące przebieg choroby wykazały zmniejszenia się liczby nawrotów które doświadcza osoba chora, jak również zmniejszenia się liczby nowych zmiany w obrazowaniu rezonansem magnetycznym.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Uzasadnione jest stwierdzenie, że podstawowe leki modyfikujące przebieg choroby mogą zmniejszać także problemy z pamięcią.

Lekarz powinien zwrócić uwagę na wszelkiego rodzaju oznaki depresji które mogą w przypadku stwardnienia rozsianego naśladować zmiany poznawcze. Jest to bardzo ważne aby odróżnić te dwa pojęcia. Czasami włączenie leczenia może pogorszyć objawy jeżeli dojdzie do niewłaściwej diagnozy. Może dojść do problemów z pęcherzem, zaparć, suchości w jamie ustnej w przypadku kiedy przyjmujemy leki przeciwdepresyjne – może także dojść do nadmiernej senności oraz zaburzeń seksualnych.

Problemy z głosem i mowa w stwardnieniu rozsianym

Stwardnienie rozsiane – może powodować problemy z kontrolą mięśni, warg, języka i podniebienia miękkiego. Podniebienie miękkie jest to miękka tkanka mięśniowa rozciągająca się od podniebienia twardego aż do strun głosowych. Mięśnie kontrolują produkcję oraz tworzenie mowy i dźwięku a także podczas połykania. U osoby u której rozwijają się problemy z mową lub z połykaniem najczęściej stopień zaburzenia oceniany jest przez laryngologa który specjalizuje się w diagnostyce zaburzeń mowy oraz ocenianiu procesu połykania.

problemy-z-glosem-stwardnienie-rozsiane

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Objawy związane z zaburzeniem mowy to nie tylko zaburzenia związane z kontrolą mięśni ale także problemy z koncentracją uwagi, zaburzeniami pamięci dotyczącymi określonego słowa, problemami w mówieniu oraz pisaniu i przetwarzaniu pamięci co do usłyszanej oraz przeczytanej informacji. Są to tak zwane zaburzenia poznawczo-komunikacyjne. Produkcja mowy oraz głosu jest skomplikowanym procesem który wymaga nastąpienia 5 czynności na raz

Oddychanie – użycie membrany aby wypełnić płuca całkowicie, a następnie powoli, kontrolowany wydech podczas mowy

Fonetyzacja – użycie strun głosowych i przepływu powietrza w celu wytworzenia głosem dźwięku oraz jego podział (wysokość lub ton), głośność i jakość

Rezonans – podnoszenie i opuszczanie podniebienia miękkiego powoduje drgania w ustach i nosie

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Artykulacja – precyzyjnych ruchów warg, języka i podniebienia miękkiego w celu uzyskania jasności wypowiedzi

Około 41 do 51 procent osób z MS doświadcza zaburzeń mowy i zaburzeń głosu w trakcie przebiegu choroby. Zaburzenia spowodowane są przez spastyczność, osłabienie, powolność i brak koordynacji mięśni w języku, wargach, podniebieniu miękkim, strunach głosowych i przeponie.

Dyzartria jest terminem używanym do opisania zaburzenia silnika mowy, które prowadzą do niewyraźnej lub niejasnej artykulacji słów. Zniekształcenia w regulacji głośności, artykulacji i nacisku nazywane są dyzartria.

Zaburzona regulacja głośności odnoszą się do głosu, który jest zbyt cichy, zbyt głośny lub ma tendencję do ulegania wahaniom ze względu na słabe wsparcie oddechu i kontroli.

Słabe wyniki w artykulacji mowy, która jest niewyraźna, a czasem trudna do zrozumienia w rozmowie.

Problemy z wyniku zmian prędkości w mówieniu spowolnione nienaturalnymi lub nieodpowiednimi przerwami, nierównym naciskiem na każde słowo.

Chrypka dotyczy zaburzeń jakości głosu.

Jak zakończy się moje stwardnienie rozsiane? Czy każde stwardnienie rozsiane kończy się zawsze wózkiem inwalidzkim lub leżeniem w łóżku?

Nie jest to możliwe aby lekarz był w stanie przewidzieć z pełną dokładnością co stanie się z osobą chorą na stwardnienie rozsiane w przyszłości ponieważ jest to choroba nieprzewidywalna. Jednak wielu lekarzy poprzez zbadanie objawów oraz czynników towarzyszących oraz częstości napadów jest w stanie z dużą dokładnością przewidzieć jaki będzie stopień niepełnosprawności danej osoby.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Osoby które mają częste ataki szczególnie w pierwszych latach choroby wydają się rokować znacznie gorzej niż ci którzy mają rzadsze objawy choroby. Rokowanie u osób u których ataki są znacznie częstsze występuje znacznie gorsza koordynacja ruchu. Mają tendencję do gorszego radzenia sobie w życiu występują, u nich bardzo często pojawiają sie problemy ze wzrokiem oraz drętwienie. Są to osoby wyraźnie osłabione o wyraźnym braku koordynacji u których rokowanie znacznie pogarsza się z czasem.

W jaki sposób lekarz ustali czy mam stwardnienie rozsiane

Wywiad

Lekarz najpierw zbierze bardzo dokładny wywiad, zapyta o wszelkie twoje obecne dolegliwości jakie masz, historie twoich chorób jakie przeżyłeś warunki w jakich mieszkasz oraz wszelkiego rodzaju uzależnienia na przykład narkotyki, alkohol czy papierosy. Dzięki szczegółowemu wywiadowi lekarz będzie w stanie określić czy kiedykolwiek doświadczyłeś objawów lub byłeś narażony na przemijające objawy które mogłyby sugerować aktywność związaną z chorobą.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Badanie instrumentale

Lekarz wykona badanie neurologiczne aby sprawdzić czy masz objawy związane z aktywnością choroby których możesz być nieświadomy. Pierwszym badaniem jest badanie oka za pomocą oftalmoskopu. Badanie to może ujawnić uszkodzenie nerwu wzrokowego. Bladość nerwu wzrokowego w stwardnieniu rozsianym często wykazuje na toczącą się już chorobę. Natomiast bardzo często osoba nie jest tego świadoma. Lekarz będzie sprawdzał także ostrość twojego widzenia i szukał dowodów podwójnego widzenia lub braku koordynacji gałek ocznych.

Badania neurologiczne

Kolejnym badaniem neurologicznym jest badanie potencjalnej słabości twojego organizmu poprzez sprowokowanie wysiłku zmuszenie do ciągnięcia lub pchania rękami i nogami.

Chory zostanie również poproszony o to aby ścisnął rękę lekarza tak można tak mocno jak jest to tylko możliwe. Ten test sprawdza możliwości koordynacji oraz wzbudzenia siły mięśni. Kolejnym badaniem jest badanie koordynacji palcem wskazującym. Będziesz musiał dotykać czubka nosa palcem wskacującym

Kolejnym bardzo ważnym badaniem jest badanie tak zwanych nożyc. Zostaniesz poproszony o to aby podnieść jedną piątę do góry a druga w dół. Następnie będziesz symulował chodzenie nogami zawieszonymi w powietrzu. W ten sposób lekarz oceni czy masz jakiekolwiek trudności związane z układem w mózgu który kontroluje poruszanie się.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Badanie za pomocą drgań

Nieco zapomnianym badaniem wykorzystywanym w diagnostyce stwardnienia rozsianego jest badanie wibracji które jest wykonywane poprzez dostosowanie lekkiego punktu wibrującego który przykładany jest do różnych miejsc skóry na ciele chorego. Niestety z powodu częstych objawów w stwardnieniu rozsianym takich jak drętwienie, ból oraz mrowienie – postrzeganie oraz odczuwanie wibracji może być zaburzone. Dlatego bardzo często lekarze ignorują lub odrzucają tego typu badanie ze względu na to, że jest ono nie dokładne. Mimo wszystko jest to badanie które wciąż wykorzystywane jest w diagnostyce stwardnienia rozsianego

Rezonan magnetyczny oraz tomografia komputerowa 

Podstawowe badania neurologiczne stanowią podstawę do rozpoczęcia diagnostyki stwardnienia rozsianego. Jednak większość lekarzy nie będzie opierała swojej diagnozy wyłącznie na podstawie badań neurologicznych. Ważne jest aby wywiad oraz badanie neurologiczne były potwierdzone także takimi badaniami jak rezonans mózgu w których w dziewięćdziesięciu procentach przypadków obraz wykazuje nieprawidłowości. Rezonans magnetyczny może być także uzupełniony o zastosowanie tomografii komputerowej w celu uwidocznienia zmian w mózgu.

Badanie potencjałów wywołanych

Innym badaniem często wykorzystywanym w celu potwierdzenia diagnozy stwardnienia rozsianego jest badanie wizualnych potencjałów wywołanych. Badanie to uwidocznia poziom uszkodzenia osłony mielinowej w układzie wzrokowym a zaburzenia te są obecne u 90% chorych ze stwardnieniem rozsianym. Badanie wizualne potencjałów wywołanych jest szczególnie użyteczne w przypadku potwierdzenia uszkodzenia nerwu wzrokowego w momencie kiedy jest ono niezauważalne w przypadku badania okulistycznego. Podobnie jak rezonans magnetyczny jest to badanie nieinwazyjne i niebolesne.

Nakłucie lędźwiowe

W innych przypadkach w przypadku diagnozowania stwardnienia rozsianego wykonuje się nakłucie lędźwiowe. W tym badaniu płyn mózgowo-rdzeniowy pobierany jest do analizy chemicznej z płynu mózgowo rdzeniowym. Poszukuje się zwiększenia aktywności immunoglobulin IGg oraz innych białek które wskazują na nieprawidłowości w układzie odpornościowym. W płynie mózgowo-rdzeniowym poszukuje się także ciał oligoklonalnych – są to pozostałości po zniszczonej mielinie świadczą o procesie patologicznym dziejącym się w mózgu albo rdzeniu kręgowym.

Dlaczego czasami jest to tak trudne aby zdiagnozować SM?

Obecnie żadne konkretne badania krwi, badania obrazowe (np rezonans magnetyczny [MRI] lub tomografia komputerowa), badania funkcji immunologicznych lub testy genetyczne nie mogą samodzielnie określić, czy dana osoba choruje na SM, lub czy może zachorować w przyszłości. Diagnoza kliniczne, jest wykonywana na podstawie historii medycznej chorego, na podstawie oceny objawów zgłaszanych przez osobę, oraz na podstawie występujących objawów wykrywanych przez lekarza (ale niekoniecznie zauważony przez osobę) w badaniu neurologicznym.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Typowe objawy i oznaki są konieczne, ponieważ objawy są to subiektywne dolegliwości, które mogą różnić się ogromnie od jednej osoby do drugiej, podczas gdy objawy są bardziej wymierne.

Przykłady objawów najczęściej zgłaszanych przez osoby z SM to problemy z widzeniem, chodzeniem, kontrolą pęcherza moczowego, zmęczenie, i nieprzyjemne doznania, takie jak drętwienie lub „mrowienie”. Typowe objawy, które mogą być wykryte przez lekarza podczas badania fizykalnego, nawet jeśli dana osoba nigdy ich nie zauważyła mogą obejmować zmieniony ruch gałek ocznych i nieprawidłowe reakcje czuciowe, subtelne zmiany wzorców mowy, zaburzenia reakcji odruchowych, zaburzenia koordynacji, zaburzenia czucia oraz spastyczność i / lub osłabienie czucia.

Czy lekarz może zdiagnozować SM po zaledwie jednym objawie neurologicznym?

Diagnoza SM zawsze wymaga dowodów rozpowszechnienia w czasie i przestrzeni – czyli dowodu przynajmniej dwóch odcinków demielinizacji, które mają miejsce w różnych częściach OUN w różnych punktach w czasie.

Kiedy osoba odczuwa pojedynczy epizod neurologiczny, który trwa co najmniej 24 godziny, i jest spowodowane zapaleniem / demielinizacją w jednym lub więcej miejscach w OUN, jest to stan znany jako zespół klinicznie izolowany (CIS).

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Gdy to nastąpi, lekarza określi prawdopodobieństwo, że dana osoba może mieć drugi epizod demielinizacji i dlatego potwierdzi diagnozę SM. Najlepszym sposobem dla lekarza, aby określić zmiany w mógzu i postawić diagnozę są zmiany w MRI mózgu człowieka.

Czy mogę zrobić coś , aby przedłużyć remisję w stwardnieniu rozsianym?

Zabiegi medyczne mogą pomóc przedłużyć remisję u niektórych osób. Na przykład, sześć leków modyfikujących przebieg choroby (Avonex, Betaseron, Copaxone, Rebif Novantrone i Tysabri) wszystkie zostały zatwierdzone w celu zmniejszenia częstości zaostrzeń u niektórych osób z formą nawracającym SM. Sposród tych leków, Avonex, Betaseron, Novantrone, Rebif, i TYSABRI, zmniejszają częstotliwość ataków u osób z wtórnie postępującą postacią SM.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

W przypadku ostrych ataków Novantrone i TYSABRI są zazwyczaj zarezerwowane dla osób z ciągłymi atakami lub progresją choroby pomimo stosowania leków takich jak interferon (Avonex, Betaseron i Rebif) lub Copaxone. Mimo że lekarze często korzystają z kortykosteroidów w leczeniu ataków stwardnienia rozsianego, nie ma żadnego dowodu, że leki przedłużają remisję lub zapobiegają atakom.

Czy jest coś, co mogę zrobić, aby zapobiec zaostrzeniu w SM?

Nie ma sprawdzonych sposobów, aby całkowicie zapobiec atakom stwardnienia rozsianego. Wiemy, że nie ma leczenia, które zawsze działa, aby zapobiec zaostrzeniu. Nie istnieją przekonujące dowody, że dana osoba może zapobiec zaostrzeniu poprzez unikanie lub kontrolowanie stresu życia.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Jednak obecnie mamy sześć leków – takich jak Avonex (interferon beta-1a), Betaseron (interferon beta-1b), Copaxone (octan glatirameru), Rebif (interferon beta-1a), a TYSABRI (natalizumabem), i immunosupresyjny leki Novantrone (mitoksantron do przygotowania w formie iniekcji), które zostały zatwierdzone w leczeniu nawrotowych postaci stwardnienia rozsianego. Wszystkie te leki zmniejszają częstotliwość zaostrzeń oraz liczby nowych lub aktywnych zmian widocznych na MRI i mogą zmniejszyć postęp kalectwa.

Ponieważ wielu naukowców uważa, że niektóre czynnik zakaźne (wirusowe lub bakteryjne) mogą wywołać zaostrzenie, ma również sens higiena osobista, aby zmniejszyć możliwość powstania takiego zakażenia. Na przykład mycie rąk, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na wiele chorób zakaźnych, takich jak przeziębienie.

Jak często muszę wykonywać rezonans magnetyczny w stwardnieniu rozsianym?

Jeśli wywiad i badanie przedmiotowe potwierdzają diagnozę SM, nie jest potrzebne żadne dodatkowe badania. Jednak większość lekarzy zaleca MRI mózgu w momencie diagnozy w celu potwierdzenia, że problemem jest rzeczywiście stwardnienie rozsiane a nie inne choroby.

Ponieważ MRI nie jest wiarygodnie aby śledzić przebieg choroby, naprawdę nie ma powodu, dla którego badanie powinno być regularnie powtarzane.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Jednak może być przydatne, aby powtórzyć badanie, gdy powstaje pewne pytanie – czy choroba postępuje, a jeśli dany zabieg jest rozważane w oparciu o odpowiedzi na to pytanie. Wielu specjalistów także używa rezonansu magnetycznego jako jednego ze środków do oceny wpływu leków na proces leczenia.

Związek chemiczny zwany gadolin można podawać podczas rezonansu magnetycznego aby pomóc odróżnić nowe aktywne zmiany od starych już obecnych. MRI jest najlepiej powtarzać tym samym urządzeniem którym wykonało się pierwsze badanie w sposób zapewniający odpowiednie porównanie obrazów.