Badania układu moczowego

Do diagnozowania problemów moczowych stosuje się szereg testów. Lekarz najpierw ustali, czy przyczyną objawów moczowych jest zakażenie układu moczowego (ZUM). Infekcje w jednej lub większej liczbie struktur dróg moczowych są często spowodowane przez bakterie, i mogą być wykryte przez mikroskopowe badanie próbki moczu. Test o nazwie „ocena kultury i struktury moczu” (C&S) zostanie wykorzystany do określenia konkretnego organizmu (bakterii), który jest obecny w drogach moczowych i ustalenia antybiotyku, na działanie którego jest on wrażliwy.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Bakterie pobrane z próbki moczu środkowego strumienia mogą rosnąć przez trzy dni w specjalnej pożywce w laboratorium. Następnie są one testowane na wrażliwość na różne antybiotyki. Dzięki temu lekarz może przepisać antybiotyk, który najprawdopodobniej będzie w stanie wyeliminować dany rodzaj bakterii. Antybiotyki, które są powszechnie stosowane w leczeniu zakażeń układu moczowego, mogą być przepisywane do momentu, gdy pozostają znane wyniki badania C&S.

W celu ustalenia, czy Twoje objawy są spowodowane przez niewydolność pęcherza moczowego do całkowitego opróżnienia czy niewydolność narządu do przechowywania moczu (lub ewentualnie czy jest to połączone obydwu tych zaburzeń), lekarz najprawdopodobniej odniesie się do badania zwanego mikcją (PVR). Zostaniesz poproszony o picie bardzo dużej ilości płynów na dzień lub dwa przed badaniem oraz dwóch szklanek tuż przed PVR. Jeśli tylko poczujesz potrzebę oddania moczu, zrób to tak szybko, jak to możliwe, a ilość wydalonego moczu zostanie dokładnie zmierzona.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Po oddaniu moczu, pielęgniarka wprowadzi Ci do pęcherza prosty cewnik metodą drenażu, aby zmierzyć ilość moczu pozostałą w pęcherzu. Innym, całkowicie nieinwazyjnym sposobem pomiaru zalegania moczu, który jest obecnie wykorzystywany przez urologów w wielu ośrodkach leczenia stwardnienia rozsianego, jest użycie skanera pęcherza. Skaner korzysta z zewnętrznej głowicy i komputera w celu określenia ilości moczu pozostałej w pęcherzu po mikcji. Ważne jest określenie, czy mocz jest nadal utrzymywany w pęcherzu, ponieważ mocz, który nie został wydalony, może powodować zakażenia dróg moczowych.

W zależności od ilości moczu znalezionego w pęcherzu po mikcji, lekarz może zaproponować program samodzielnego cewnikowania i / lub zastosować leki antycholinergiczne, aby móc zarządzać pojawiającymi się objawami. W większości przypadków, wyniki obu rodzaju badań oceny resztkowej, w połączeniu z odpowiedzią organizmu na zalecony schemat leczenia, będą udzielać obszernych informacji o źródle objawów dolegliwości moczowych. Natomiast jeżeli lekarz nie jest jeszcze w stanie zdiagnozować problemu, mogą być wymagane dalsze badania.

W pielografii testowej (IVP) do żyły wstrzykiwany jest barwnik, dzięki któremu mogą być wykonane zdjęcia sekwencyjne z wykorzystaniem promieni X na obszarze nerek, moczowodów i pęcherza moczowego. Do określenia obecności kamieni lub innych nieprawidłowości w pęcherzu może być również wykorzystywana technika ultradźwiękowa (wykorzystująca fale akustyczne). Natomiast cystoskopia układu moczowego – nieco bardziej inwazyjna metoda, która może być przeprowadzona tylko w gabinecie urologa lub w szpitalu – umożliwia lekarzowi dokładne zbadanie wnętrze pęcherza.