Rozpoznanie stwardnienia rozsianego: MRI

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) – metoda diagnostyczna wizualizująca patologiczne procesy zachodzące w stwardnieniu rozsianym, w mózgu i rdzeniu kręgowym. MRI w diagnostyce i dalszej obserwacji pacjentów z SM jest nie do przecenienia. Wyniki MRI są często kluczem do procesu diagnozy : wystarczy rzucić okiem na kryteria diagnostyczne SM.

 

stwardnienie-rozsiane

MRI jest w oparte o zjawisko fizyczne jądrowego rezonansu magnetycznego. Podczas procedury skaner tworzy silne pole magnetyczne. Następuje wzbudenie protonów jąder wodoru zawartych w tkance.. MR skaner wykrywa to wzbudzenie i tworzy obraz widzialny, który następnie analizuje radiolog. Ponieważ cząsteczki w dotkniętych obszarach ośrodkowego układu nerwowego (miejsca zapalenia), w odpowiedzi na pole magnetyczne, zachowują się inaczej niż w zdrowej części, rezonans magnetyczny stał się jednym z najlepszych sposobów do diagnozowania i monitorowania MS.

Tryby skanowania

Maksymalną ilość informacji w badaniu uzyskuje się poprzez przeprowadzenie obrazowania rezonansu magnetycznego w poniższych trybach.

 

W trybie T1, normalna istota biała mózgu ma sygnał świetlny i demielinizacyjne zmian patologiczne są hipogeniczne i w obrazie MRI pojawiają się jako ciemne obszary. Obecność tych ośrodków, lub tak zwanych „czarnych dziur” wskazuje na obecność uszkodzenia aksonów.

Tryb T2, w przeciwieństwie do T1, normalna substancja mózgowa ma ciemniejszy odcień i ogniska demielinizacji pojawiają się jako jasne plam., Są hipergeniczne. Obrazy T2 umożliwiają dokładniejszą ocenę ilości zniszczeń.

Jednakże, wizualizacja małych uszkodzeń w procesach patologicznych, często nie jest możliwa, bez wprowadzania środka kontrastowego. Dlatego też, w diagnostyka stwardnienia rozsianego jest przeprowadzana z wprowadzaniem gadolinu – związka chemicznego, który zwiększa natężenie sygnału i zwiększa kontrast obrazu w pewnych tkankach. Nagromadzenie gadolinu w uszkodzeniach wskazuje na naruszenie bariery krew-mózg, obecność w nich aktywnego stanu zapalnego a w konsekwencji nasilenia procesu chorobowego .

Jakość obrazu zależy od źródła energii pola magnetycznego w MRI. W większości kliniczna indukcji pola magnetycznego MRI jest równa 0,5-1,5 Tesla, w niektórych nowoczesnych skanerów – 3 Tesli, co pozwala uzyskać bardziej szczegółowy obraz.

 

Procedura MRI

Przed przeprowadzeniem procedury MRI, trzeba będzie usunąć wszystkie metalowe ozdoby, ubrania z elementami metalowymi (suwaki, guziki metalowe etc., tym biustonosz z metalowymi fiszbinami). Do Pomieszczenia, w którym jest skaner MRI nie można wziąć telefonów komórkowych, kart kredytowe, zegarków, okularów, urządzeń elektronicznych, kluczy, itp. Te elementy pozostają z reguły w specjalnej przechowalni

Jeżeli przebieg postępowania będzie wymagał wprowadzenia środka kontrastowego, możliwe jest, że zostanie założony cewnik dożylny.

Procedura MRI jest dość dług. Zwykle badanie trwa 20-40 minut. Podczas badania należy leżeć bezruchu. Tomograf wyposażony w specjalne środki komunikacji (zazwyczaj jest to mikrofon), przez które w razie potrzeby można skontaktować się z lekarzem.

Działaniu skanera towarzyszą różne dźwięki (może to być dość głośny trzask i dzwonienie). Zatem, pacjentom oferowane są różnego rodzaju zestawy słuchawkowe.

Przeciwwskazania do prowadzenia MRI

Bezwzględne przeciwwskazania do MRI to:

  • stymulator serca
  • Obecność dużych metalowych implantów (sztuczne stawy, etc.)
  • Obecność ferromagnetycznych lub elektronicznych implantów ucha środkowego (implanty ślimakowe)
  • Klipsy naczyń mózgowych

Porady

  • Zostaw całą swoją biżuterię, karty kredytowe w domu
  • Wybierz odpowiednią odzież, która nie ma guzików czy metalowych elementów. Nie powinieneś też zakładać ciepłych ubrań. Wewnątrz skanera, może być bardzo gorąco. T-shirt i spodnie sportowe – to dobry wybór. Kobiety powinny założyć biustonosz bez fiszbin(modele sportowe) – poczują się bardziej komfortowo.
  • Jeśli masz cewnik do wlewów dożylnych Solu-Medrol , poproś, aby nie używać go do podawania gadolinu. Gadolinium – może zniszczyć żyłę i cewnik będzie musiał zostać ponownie zainstalowany.
  • Miej zamknięte oczy w czasie badania. Spróbuj się zrelaksować i wyobraź sobie, że jesteś w jakimś przyjemnym i spokojnym miejscu.
  • Oddychaj spokojnie i bez zakłóceń. Po cichu licz do czterech podczas wdechu, a potem liczyć od 4 do 1 na wydechu.
  • Po zabiegu, spróbuj jak najwięcej pić. To pomoże pozbyć się większości gadolinu.
  • Podaruj sobie w ten dzień trochę zabawy. Zasługujesz na to.

Błędne rozpoznanie stwardnienia rozsianego

Według badań przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych w ubiegłym roku, ponad 95% neurologów, specjalistów w leczeniu stwardnienia rozsianego, ma do czynienia z pacjentem, który został omyłkowo zdiagnozowany jako chory na „stwardnienie rozsiane”.
Według badania, opublikowanego w czasopiśmie «Neurologia» (Journal of American Academy of Neurology), błędne rozpoznanie stwardnienia rozsianego jest stosunkowo częstym zjawiskiem. Niewłaściwa diagnoza jest szkodliwe nie tylko bezpośrednio dla pacjenta, ale również koszty państwowego systemu opieki zdrowotnej wydaje na to miliony dolarów rocznie.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

bledne-rozpoznanie-stwardnienia-rozsianego

Wyniki są oparte na ogólnokrajowej ankiecie 122 specjalistów w dziedzinie stwardnienia rozsianego , które zostało przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Stanu Oregon i Portland Medical Center.

Według badania, ponad 95% specjalistów w dziedzinie stwardnienia rozsianego w ostatnim roku zderzyła się z co najmniej jednym przypadkiem błędnej diagnozy. Około 3 \ 4 ekspertów w dziedzinie stwardnienia rozsianego potwierdza fakt, że w ciągu ostatniego roku napotkali co najmniej 3 przypadki błędnej diagnozy. Ponad 1 \ 3 respondentów wskazała, że w ubiegłym roku widziała sześć lub więcej przypadków niewłaściwej diagnozy. Według badań, 122 specjalistów miało do czynienia z 600 pacjentami, którzy zostali błędnie zdiagnozowani jako „stwardnienie rozsiane”.

Wielu ekspertów mówi, że znaczny odsetek pacjentów błędnie zdiagnozowanych już rozpoczęło kurs terapii profilaktycznej stwardnienia rozsianego , który może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia ludzkiego, jak również jest kosztowne. Na podstawie danych dostarczonych przez ekspertów, z 600 pacjentów błędnie zdiagnozowanych, około 280 pacjentów rozpoczęło terapię lekami pitrs. .

Okazało się, że błędna diagnoza „stwardnienia rozsianego” jest dość powszechnym zjawiskiem i występuje częściej niż wcześniej oczekiwano. Ten fakt ma znaczący wpływ na pacjentów i system opieki zdrowotnej jako całości mówi Andrew Solomon, MD, Ph.D., główny badacz.

Według Dennisa Burdetta, MD, profesora badań i szefa wydziału neurologii w Oregon Health & Science University (Ohsu) w Portland, Oregon, błędna diagnoza „stwardnienia rozsianego” może stać się nie tylko powodem poważnych skutków ubocznych i kosztownego leczenia, ale również opóźnione działanie w przypadku rzeczywiście chorych pacjentów.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Wspomniane wyżej badanie wykazało także emocjonalne i etyczne problemy u pacjentów z błędną diagnozą. Ponad 2 \ 3 Ekspertów twierdzi, że po powiadomieniu zdrowych pacjentów z błędnym rozpoznaniem prawdopodobieństwo wystąpienia progresji choroby było wyższe niż w tym samym komunikacie u pacjentów naprawdę chorych.

Ostatnio w medycynie zaczęto zwracać większą uwagę na błędy medyczne, na przykład, zlecenie niewłaściwego leczenia lub niewłaściwe obliczanie dawkowania leków, jak również przypadki, w których nastąpił rozwój chorób zakaźnych, których można było uniknąć. Jednak mniej uwagi poświęca się poziomowi błędów diagnostycznych, które są średnio o około 10% częstsze.

Często tego rodzaju błędy występują w rozpoznaniu stwardnienia rozsianego z powodu braku precyzyjnej, konkretnej metody diagnostycznej – powiedział dr Eran Klein, trzeci współautor badania i asystent profesora neurologii w Ohsu. Choroba ta wymaga wysokich umiejętności i szerokiej wiedzy specjalistycznej w tym zakresie, potrzebne jest przestudiowanie historii medycznej pacjenta, przeprowadzenie pełnej analizy i oceny wszelkich dodatkowych informacji o stanie zdrowia, w celu stworzenia prawidłowej diagnozy. Badanie to pomaga rzucić światło na znaczenie badania klinicznego w wykrywaniu i korygowaniu błędów diagnostycznych.

Rozszerzona skala EDSS

Rozszerzony zakres niepełnosprawności (Expanded Disability Status Scale (EDSS) ) – jest pewnego rodzaju system rankingowy, który jest często używany do standaryzacji i określania warunków pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (MS). Chociaż jest to trudne do wykorzystania i zrozumienia, żeby ludzie u których zdiagnozowano SM zapoznali się z idei skalę i jak jest ona stosowana.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

skala-edss

EDSS jest ważnym narzędziem w badaniach klinicznych: określa możliwość włączenia pacjenta do badania, a także przyczynia się do oszacowania obecnych ustaleń. Zatem skala niepełnosprawności pozwala interpretować wyniki badań klinicznych, w których co do zasady, są takie zapisy ja „średni wynik w skali niepełnosprawności. Na początku badania wynosił 3,5 w skali EDSS, po dwóch latach od rozpoznania choroby w skali EDSS stan pogarsza się średnio o 1,5 pkt. ”

Obliczanie punktów w skali EDSS.

Ocena pacjenta na podstawie wyników badania neurologicznego i badań układów funkcjonalnych ośrodkowego układu nerwowego. Oceniane są następujące układy funkcjonalne:

  • piramidalny (odpowiedzialny za zdolność chodzenia)
  • móżdżek (odpowiedzialny za koordynację)
  • pień mózgu (mowa i połykanie)
  • sensoryczny
  • wizualny
  • jelit i pęcherz moczowy
  • psychiczny
  • inne (w tym inne zaburzenia neurologiczne, nabyte w wyniku stwardnienia rozsianego, w tym zmęczenie)

Rozszerzony zakres niepełnosprawności (EDSS)

0.0: Wyniki badań neurologicznych były normalne.

1,0: Nie występuje niepełnosprawność, ale są minimalne oznaki zaburzeń na jednym z układów funkcjonalnych (na przykład, zaburzenia czułości, drgania).

1.5: Nie występuje niepełnosprawność, ale istnieją minimalne oznaki naruszenia więcej niż jednego z systemów funkcjonalnych.

2.0: Obecne są wskazania minimalnej niepełnosprawności w jednym z systemów funkcjonalnych (czyli np. nieznacznie upośledzenie chodu).

2.5: Istnieje”niewielka” niepełnosprawność w jednym z systemów funkcjonalnych lub minimalnej niepełnosprawności w dwóch systemach funkcjonalnych.

3,0 umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w jednym z systemów funkcjonalnych lub „łagodna” niepełnosprawność w trzech lub czterech z systemów funkcjonalnych. Jednak pacjent nadal potrzebuje pomocy ambulatoryjnej.

3.5: Pacjent jest pod opieka ambulatoryjną, ale występuje umiarkowana niepełnosprawność w jednym z systemów funkcjonalnych i „łagodna” niepełnosprawność w jednym lub dwóch z systemów funkcjonalnych; lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawność w dwóch z systemów funkcjonalnych; lub „łagodna” niepełnosprawność w pięciu z systemów funkcjonalnych.

4.0: Pacjent jest pod opieką ambulatoryjną, chodzi bez pomocy przez większość dnia (12 godzin), mimo stosunkowo ciężkiej niepełnosprawności. Jest w stanie przejść 500 metrów bez pomocy lub odpoczynku.

4.5: Pacjent jest pod opieką ambulatoryjną, chodzi bez pomocy przez większość dnia. Jest w stanie pracować w pełnym wymiarze godzin, ale z pewnymi ograniczeniami, albo wymaga minimalnego wsparcia. Może przejść 300 metrów bez pomocy.

5.0: Pacjent jest w stanie przejść 200 metrów bez pomocy lub odpoczynku. Niepełnosprawność upośledza jakość życia pacjenta, w takim stopniu, iż potrzebuje pracy w niepełnym wymiarze godzin.

5.5: Pacjent jest w stanie przejść 100 metrów bez pomocy lub odpoczynku. Niepełnosprawność nie wyklucza codziennych czynności.

6.0: Pacjent wymaga okresowej lub stałego wsparcia, aby jest w stanie przejść 100 metrów bez odpoczynku.

6.5: Pacjent wymaga stałej pomocy jest w stanie przejść do 20 metrów bez odpoczynku.

7.0: Pacjent nie jest w stanie chodzić więcej niż pięć metrów nawet z pomocą, i, w rzeczywistości, przykuty jest do wózka inwalidzkiego. Będzie jednak w stanie poruszać się na wózku inwalidzkim i być aktywnym około 12 godzin dziennie.

7.5: Pacjent nie jest w stanie zrobić więcej niż kilka kroków i jest ograniczony do wózka inwalidzkiego, aby przenieść się w wózka do łóżka pacjenta wymaga pomocy z zewnątrz.

8,0: Pacjent jest ograniczone do łóżka albo fotela w wózku, może spędzać w łóżku większość dnia. Zachowuje zdolność do wypróżnienia się i jedzenia.

8.5: Pacjent spędza w łóżku przez większość dnia, ale ma trudności w podstawowych czynnościach życiowych.

9.0: Pacjent jest obłożnie chory, ale nadal jest w stanie mówić i jeść.

9.5: Pacjent jest bezradny i przykuty do łóżka. Nie jest w stanie mówić, jeść i połykać .

10.0: Śmierć z powodu stwardnienia rozsianego.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Naukowcy i eksperci punktują następujące braki skali EDSS -zauważa się, że jest to system ilościowej oceny pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, progresji choroby i skuteczności terapii:

  • EDSS kładzie zbyt duży nacisk na zdolność chodzenia.
  • Nie jest wrażliwy na zaburzenia poznawcze u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym.
  • Obliczanie oceny EDSS jest skomplikowane, ponieważ zasady, według których wyniki badań neurologicznych przelicza się do punktów są niejednoznaczne.
  • Skala nie jest wrażliwy na zmiany w obrazie klinicznym u chorych z długim czasem trwania choroby.
  • W praktyce nierzadko pacjenci wykazują „skok” z jednego końcu skali do drugiego, a nie wykazują równomiernej progresji.

Większość neurologów formalnie nie używa skali EDSS w monitorowaniu pacjentów, ale niektórzy neurolodzy dokonują przybliżonych danych szacunkowych niepełnosprawności, w celu określenia zasadności pewnych działań wobec pacjenta (np leczenie kortykosteroidami).