Choroba marburska

Choroba marburska (MVD; dawniej zwana gorączka krwotoczna Marburg) – jest ciężką chorobą u ludzi i innych naczelnych spowodowaną przez jeden z dwóch wirusów marburskich, wirus Marburg (MARV) oraz wirus Ravn. (RAVV) MVD jest wirusową krwotoczną gorączką (VHF), a jej objawy kliniczne są nie do odróżnienia od gorączki krwotocznej wywołanej przez wirus Ebola (EVD).

Ponad 48% chorych po 6 miesiącach w stwardnieniu rozsianym notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Klasyfikacja


Wirus Marburg (MVD), to oficjalna nazwa wymieniona w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób 10 (ICD-10) Światowej Organizacji Zdrowia, dla chorób ludzkich spowodowanych przez którykolwiek z dwóch marburskich wirusów: wirusa Marburg (MARV) i wirusa Ravn (RAVV). W literaturze naukowej, gorączka krwotoczna Marburg (MHF) jest często stosowana jako nieoficjalna, alternatywna nazwa tej choroby. Obie nazwy choroby pochodzą z niemieckiego miasta Marburg, gdzie po raz pierwszy odkryto MARV.

Oznaki i objawy


Najbardziej szczegółowe badania na temat częstotliwości występowania, czasu trwania MVD  i objawów klinicznych przeprowadzono w okresie 1998-2000.

Typowymi objawami krwotocznymi są:

  • grudkowa wysypka,
  • wybroczyny,
  • plamica, krwiaki (szczególnie w okolicy wprowadzenia igły).

Jednak, wbrew powszechnemu przekonaniu, krwotok nie prowadzi do hipowolemii i nie jest przyczyną śmierci (całkowita utrata krwi jest minimalna z wyjątkiem utraty w czasie pracy). Natomiast śmierć jest następstwem zespołu niewydolności wielonarządowej (MODS) z powodu redystrybucji płynów, niedociśnienia, rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego i tkankowych ognisk nekrozy.

Fazy kliniczne gorączki krwotocznej Marburg są opisane poniżej. Zauważ, że fazy wynikają ze zmienności między przypadkami.
1. Inkubacja: 2-21 dni, średnio 5-9 dni.

2. Faza uogólniona: Od 1 do 5 dnia od pojawienia się objawów klinicznych. MHF objawia się wysoką gorączką (~ 40C) i nagłym, silnym bólem głowy, któremu towarzyszą dreszcze, zmęczenie, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie gardła, wysypka grudkowa, ból brzucha, zapalenie spojówek i złe samopoczucie.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

3. Wczesna faza narządowa: Od 5 do 13 dnia. Objawy obejmują skrajne wyczerpanie, duszność, obrzęk spojówek, wysypkę oraz objawy ze strony OUN, w tym zapalenie mózgu, splątanie, majaczenie, apatię i agresję. Objawy krwotoczne zwykle występują późno i zwiastują koniec wczesnej fazy narządowej, co prowadzi albo do możliwego wyzdrowienia lub pogorszenia i śmierci. Objawy występujące to: krwawe stolce, wybroczyny, wyciek krwi z nakłutych żył, krwotok śluzówkowy lub trzewny
i ewentualnie krwawe wymioty.

4. Późna faza narządowa: Od 13 przynajmniej do 21 dnia. Objawy te dzielą się na dwie grupy, dla ocalałych i ofiar śmiertelnych. Ocaleni, wchodzący w fazę rekonwalescencji, przeżywają bóle mięśni, fibromialgię, zapalenie wątroby, osłabienie, objawy oczne i psychozy. Śmiertelne przypadki odczuwają ciągłe pogorszenie, występują: dalszy wzrost gorączki, śpiączka, drgawki, rozproszona koagulopatia, zaburzenia metaboliczne, wstrząs i śmierć.

5. Końcowa, która zazwyczaj występuje między 8 a 16 dniem.

 

Diagnoza


MVD jest klinicznie nie do odróżnienia od choroby wirusowej wywołanej przez Ebola (EVD), a tą można również łatwo pomylić z wieloma innymi chorobami powszechnie występującymi w Afryce Równikowej, takimi jak inne gorączki krwotoczne, malaria, dur brzuszny, zakażenie pałeczkami Shigella, choroby wywołane przez riketsje, np.tyfus, cholera, gram-ujemna posocznica, borelioza, EHEC jelit. Inne choroby zakaźne, które należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej, to leptospiroza, dżuma, gorączka Q, kandydoza, histoplazmoza, trypanosomoza, leiszmanioza trzewna, ospa krwotoczna, odra i piorunujące zapalenie wątroby.

Choroby niezakaźne, które mogą być mylone z MVD, to ostra białaczka promielocytowa, zespół hemolityczno-mocznicowy, braki czynników krzepnięcia krwi/ zaburzenia płytek krwi, zakrzepowa plamica, dziedziczne krwotoczne teleangiektazje, choroba Kawasaki, a nawet zatrucia warfaryną. Najważniejszym wskaźnikiem, który może doprowadzić do podejrzenia MVD w badaniu klinicznym jest historia choroby pacjenta, w szczególności historie podróży, wywiad zawodowy (które kraje i jaskinie były odwiedzane) i ekspozycja pacjenta na przyrodę (narażenie na nietoperze lub odchodów nietoperzy).

MWD może być potwierdzone przez wyizolowanie wirusów marburskich z krwi lub surowicy w czasie ostrej fazy MWD oraz poprzez wykrywanie antygenu wirusów lub genomowego bądź subgenomowego RNA u pacjenta. Izolacja wirusów marburskich jest zwykle przeprowadzana przez inokulację nabłonka nerki zielonego koczkodana Vero E6 lub hodowli komórkowych MA-104 albo inokulacji ludzkiego raka nadnerczy, komórek SW-13, z których wszystkie wchodzą w reakcję z zakażeniem tworząc charakterystyczne efekt cytopatyczny.

Filowirusy mogą być łatwo identyfikowane i wizualizowane w hodowli komórkowej przez mikroskop elektronowy ze względu na swoje unikalne nitkowate kształty, ale nie można rozróżnić różnych typów filowirusów mikroskopią elektronową pomimo pewnych różnic długości całkowitej. Oznaczenia immunofluorescencyjne są wykorzystywane w celu potwierdzenia obecności wirusów marburskich w hodowlach komórkowych. Podczas epidemii, izolacja wirusa i mikroskopia elektronowa to najczęściej niewykonalne badania. Najpopularniejszymi metodami diagnostycznymi są zatem RT-PCR w połączeniu z antygenem wychwytującym ELISA, które mogą być wykonywane. Pośrednie testy immunofluorescencyjne (IFA) nie są stosowane do diagnozowania MWD w większym zakresie.

 

Leczenie


Obecnie nie ma skutecznego specyficznego leczenia na MVD. Leczenie jest przede wszystkim podtrzymujące i obejmuje minimalizację procedur inwazyjnych, balansowanie płynów i elektrolitów, aby przeciwdziałać odwodnieniu, podawanie leków przeciwzakrzepowych we wczesnej fazie infekcji, aby zapobiec lub kontrolować rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, podawanie leków prozakrzepowych w późnej infekcji w celu kontroli krwotoku, utrzymania poziomu tlenu, leczenia bólu oraz podawanie antybiotyków lub leków przeciwgrzybiczych w leczeniu zakażeń wtórnych. Eksperymentalnie, rekombinowany wirus pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej Indiana(VSIV), który odpowiada ze ekspresję glikoproteiny MARV, został z powodzeniem zastosowany w profilaktyce poekspozycyjnej u nieludzkich naczelnych.

 

Rokowanie


Rokowanie jest na ogół niskie. Jeśli pacjent przeżyje, dojście do zdrowia może być szybkie i całkowite lub przewlekłe z powikłaniami, takimi jak zapalenie jąder, zapalenie wątroby, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenia ślinianek przyusznych, łuszczenie lub łysienie. Co ważne, MARV jest w stanie utrzymać się w pewnych pacjentów, którzy przeżyli i reaktywować albo powodować wtórne MWD. Może być również transmitowane przez plemniki, co powoduje wtórne przypadki infekcji i chorób.
Spośród 252 osób, które zachorowały na chorobę marburską w okresie 2004-2005 w czasie wybuchu szczególnie zjadliwego serotypu w Angoli, 227 zmarło, a współczynnik śmiertelności wyniósł 90%.

Chociaż wszystkie grupy wiekowe są podatne na zakażenia, rzadko dotyka ono dzieci. W latach 1998-2000, podczas epidemii w Kongo, tylko 8% przypadków stanowiły dzieci poniżej 5 roku życia.