Co powoduje objawy i symptomy stwardnienia rozsianego?

Działania i reakcje na bodźce zewnętrzne organizmu wiążą się z procesem błyskawicznym i skomplikowanym, w którym organizm odbiera te bodźce za pomocą różnych zmysłów (na przykład wzroku lub dotyku), wysyła raport do mózgu, a następnie mózg reaguje zgodnie z otrzymanymi instrukcjami o tym, co ma robić dalej.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Ten proces odbywa się w sposób ciągły, w zależności od skoordynowanej transmisji impulsów nerwowych z jednej komórki do następnej. Impulsy nerwowe przechodzą wzdłuż włókien nerwowych, które łączą się w synapsach. Substancja tłuszczowych o nazwie mielina, która tworzy otoczkę wokół włókien nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym (która składa się z mózgu, nerwów wzrokowych i rdzenia kręgowego), pomaga przyspieszyć przewodzenie impulsów nerwowych.

Mielina, która jest wykonana i utrzymywana przez komórki zwane oligodendrocytami, ma białawy wygląd, co prowadzi do identyfikacji stwardnienia rozsianego jako choroby, która dotyczy przede wszystkim istoty białej ośrodkowego układu nerwowego. Każde uszkodzenie ciągłości osłonki mielinowej prowadzi do niektórych zaburzeń impulsów nerwowych – wiadomości są wysyłane, jednak tak, jak to występuje w uszkodzonym przewodzie telefonicznym. Pojawia się nadczynność, w której komórki układu odpornościowego błędnie wchodzą do ośrodkowego układu nerwowego, powodując zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego. Zapalenie powoduje uszkodzenie mieliny i aksonów. Gdziekolwiek mielina jest zniszczona, tworzy się zmiana zapalna (uszkodzenie), wraz ze stopniowym gromadzeniem się stwardniałej blizny (stwardnienia) w miejscu pojawienia się zmiany.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Takie struktury występują w różnych miejscach w całym ośrodkowym układzie nerwowym, powodując powstawanie choroby zwanej stwardnieniem rozsianym. Chociaż wiele z tych blizn może być „cicha”, nie powodująca żadnych widocznych objawów, inne z kolei mogą zakłócać czucie lub inne funkcje komórkowe. Dodatkowo demielinizacja może zakłócić komunikację w różnych częściach mózgu, nawet jeżeli same jego elementy pozostaną niezmienione.

Chociaż nazwa choroby pochodzi od pojawiających się w wielu miejscach blizn (stwardnień) spowodowanych demielinizacją, choroba powoduje również nieodwracalne uszkodzenie samych włókien nerwowych (aksonów). Ostatnie badania tkanki mózgu (na próbkach pochodzących z biopsji lub autopsji) wykazała obecność uszkodzonych aksonów u osób ze stwardnieniem rozsianym nawet w najwcześniejszych stadiach choroby. Obecnie uważa się, że uszkodzenie aksonów jest odpowiedzialne za te objawy, które nawet w wyniku podjętego leczenia nie ulegają poprawie.

 

Proces diagnozowania


Dlaczego właściwie stwardnienie rozsiane jest czasem tak trudne do zdiagnozowania? Obecnie nie istnieją żadne konkretne badania krwi, badania obrazowe (np. rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa), badania funkcji immunologicznych lub testy genetyczne na podstawie których możliwe byłoby jednoznaczne określenie, czy dana osoba ma SM (lub czy może zachorować na to schorzenie w przyszłości). Ustalana diagnoza jest oparta o istniejący każdorazowo obraz kliniczny, wykonany na podstawie historii medycznej pacjenta, ocenę objawów zgłoszonych przez osobę oraz występujących objawów wykrywanych przez lekarza (ale niekoniecznie zauważonych przez osobę) w badaniach neurologicznych.

Obydwa sposoby diagnozowania są konieczne, ponieważ objawy są dolegliwościami subiektywnymi, które mogą się ogromnie różnić u poszczególnych pacjentów, podczas gdy bardziej wymierne mogą być obserwacje obiektywne. Przykłady objawów najczęściej zgłaszanych przez osoby ze stwardnieniem rozsianym to: problemy z widzeniem, problemy z chodzeniem, utrata kontroli pęcherza moczowego, zmęczenie oraz nieprzyjemne doznania, takie jak drętwienie lub mrowienie.

Typowe objawy, które mogą być wykryte przez lekarza podczas badania fizykalnego, nawet jeśli dana osoba nigdy ich nie zauważyła, albo zostały one zakłócone, to zmiany obejmujące niestandardowe ruchy gałek ocznych i nieprawidłowe reakcje czuciowe, subtelne zmiany wzorców mowy, zaburzenia reakcji odruchowych, zaburzenia koordynacji, zaburzenia czucia oraz spastyczność i / lub osłabienie układu limbicznego.

W celu postawienia definitywnej diagnozy stwardnienia rozsianego, lekarz powinien:

– znaleźć dowody wystąpienia zabliźnień (stwardnień) lub zmian w co najmniej dwóch odrębnych obszarach ośrodkowego układu nerwowego,

– stwierdzić, że pojawiające się zmiany miały miejsce w różnych punktach w czasie,

– pamiętać, że właściwie zmiany pojawiające się w istocie białej nie mają żadnego innego rozsądnego wytłumaczenia.

Innymi słowy, diagnoza istnienia u pacjenta choroby nazwanej stwardnieniem rozsianym powinna być wykonana dopiero wtedy, gdy każde inne możliwe wyjaśnienie objawów podmiotowych zostało wykluczone.

W 2001 roku, międzynarodowa centrala diagnostyki stwardnienia rozsianego, kierowana przez W. Iana McDonalda, FRPC, opublikowała zrewidowane kryteria rozpoznania stwardnienia rozsianego. Kryteria te, które zostały następnie zmienione w 2005 roku i są powszechnie określane jako „kryteria McDonalda” określają, w jaki sposób wyniki badań MRI (wraz z liczbą, lokalizacją i jakością zaobserwowanych nieprawidłowości) mogą być łączone z innymi wynikami badań diagnostycznych SR szybciej i dokładniej.