Co powoduje problemy z widzeniem i dlaczego nie mogą być leczone?

Objawy dotyczące problemów ze wzrokiem są dość powszechne w przebiegu stwardnienia rozsianego. Mogą one wynikać z uszkodzenia nerwu wzrokowego lub z braku koordynacji w mięśniach oczu, z których to objawów niestety żaden nie może zostać skorygowany przez okulary.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Uszkodzenie nerwu wzrokowego. Nerw wzrokowy łączy oko z mózgiem. Uszkodzenie lub demielinizacja w obrębie nerwu wzrokowego powodują zapalenie nerwu wzrokowego, co jest odbierane jako tymczasowa utrata lub zaburzenie widzenia i ewentualnie ból chorego oka. Zazwyczaj widzenie powraca częściowo lub całkowicie w ciągu kilku tygodni. Chociaż zdarza się to bardzo rzadko, osoba chorująca na stwardnienie rozsiane może stać się całkowicie niewidoma.

Ponadto, nie jest niczym niezwykłym, że w przypadku jednej osoby pojawiają się nawracające epizody zapalenia nerwu wzrokowego w trakcie trwania choroby (zwykle w jednym oku w danym czasie).

Uszkodzenie nerwu wzrokowego może prowadzić do zaburzenia widzenia, które może (lub nie) zostać całkowicie wyleczone w czasie. Ten rodzaj zaburzenia widzenia nie może być skorygowany za pomogą okularów, ponieważ jest wynikiem uszkodzenia nerwów, a nie zmiany kształtu oka. Widzenie kolorów wymaga pracy bardzo dużej liczby włókien nerwowych w każdym z oczu dla dokładnego przekazywania wszystkich wrażeń barwnych, dlatego zdolność ta jest szczególnie podatna na zmiany wynikające z demielinizacji.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Chociaż epizody zapalenia nerwu wzrokowego zwykle ustępuje samoistnie, ostre pogorszenie wzroku było kiedyś rutynowo leczone za pomocą stosowania niskich dawek kortyzonu w podaniu doustnym, by szybciej zakończyć epizod chorobowy. Badania wykazały, że stosowanie dużych dawek kortykosteroidów (powszechnie określanych jako sterydy), takich jak Solu-Medrol (metyloprednizolonu) lub Decadron (deksametazon), jest skuteczne w leczeniu zapalenia nerwu wzrokowego.

Jeśli utrata wzroku jest stosunkowo łagodna i łatwa do wyleczenia, najlepszą alternatywą jest prawdopodobnie czekanie na ustanie objawów na własną rękę. Jednak sterydy w dużych dawkach mogą zostać przepisane, jeśli codzienne funkcjonowanie pacjenta staje się zbyt upośledzone. Zapalenie nerwu wzrokowego może także spowodować pojawienie się dużego, zauważalnego „martwego punktu” w środku pola widzenia, a osoba z tym schorzeniem doświadcza przy tym wrażenia widzenia obrazu z ciemnym, pustym obszarem w środku. Przypadłość ta nazywa się mroczek centralny i nie może zostać skorygowana ani za pomocą okularów, ani przez zastosowanie leków, chociaż sterydy mogą być pomocne we wczesnej, ostrej fazie choroby.

Brak koordynacji ruchów mięśni oczu. Podwójne widzenie (zobacz: podwójne widzenie). Pacjenci z tym objawem skarżą się na widzenie dwóch nakładających się na siebie obrazów, co jest spowodowane osłabieniem lub brakiem koordynacji mięśni ocznych.

Symptom ten zwykle jest krótkotrwały i leczony sterydami. Zasłanianie jednego oka podczas próby jazdy samochodem lub chęci przeczytania jakiegoś tekstu co prawda zatrzymuje podwójny obraz, jednak stałe zasłanianie oka spowolni niezwykłą zdolność mózgu do dostosowania do siebie dwóch przesuniętych obrazów by stworzyć jeden pomimo osłabionych mięśni.

Niektórzy lekarze przepisują pacjentom okulary ze specjalnymi pryzmatami, które pomagają zminimalizować podwójne widzenie. Po odpowiednim badaniu lekarz może wykryć rytmiczne zniekształcenia lub odbicia w jednym lub obydwu oczach. W stwardnieniu rozsianym stosunkowo często dochodzi też do zaburzeń wizualnych nazywanych oczopląsem. Oczopląs nie zawsze powoduje objawy, których dana osoba jest świadoma. W przypadku, gdy nie są one kłopotliwe, w zmniejszaniu tych przykrych, ale bezbolesnych problemów czasami skuteczne jest zastosowanie Klonopinu (klonazepam).

Chociaż zmiany poznawcze w stwardnieniu rozsianym nie są związane w czasie z rozpoznaniem choroby lub zwiększeniem stopnia niepełnosprawności fizycznej, stwierdzono jednak, że są one skorelowane z rozmiarem całkowitego uszkodzenia na obszarze mózgu. Ponieważ wszystkie zatwierdzone terapie modyfikujące przebieg choroby wykazały zmniejszenie liczby nawrotów, jak również liczbę nowych zmian w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego (MRI), to uzasadnione jest wnioskowanie, że mogą one także spowalniać progresję zmian poznawczych. Należy jednak pamiętać, by zwrócić uwagę swojego lekarz także na wszelkie oznaki depresji, które mogą niekiedy naśladować zmiany poznawcze – są one bowiem o wiele bardziej podatne na leczenie.