Co to są przeciwciała neutralizujące i jaki mają one wpływ na skuteczność terapii iniekcyjnych?

Przeciwciała są białkami układu odpornościowego, które powstają w odpowiedzi na pojawienie się w jego obrębie obcych substancji, w tym bakterii i wirusów. U niektórych pacjentów, którzy otrzymywali interferon beta, wytworzyła się specyficzna forma przeciwciał, nazywana „przeciwciałami neutralizującymi”. Mają one zdolność inaktywowania niektórych własności biologicznych obecnego w lekach interferonu. U tych, u których podczas przyjmowania leków z interferonem beta (Avonex, Betaferon i Rebif) rozwinęły się wspomniane przeciwciała, zazwyczaj stało się to około sześć do dwunastu miesięcy po rozpoczęciu leczenia.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Jednak częstość występowania takich przeciwciał różni się między różnymi produktami zawierającymi interferon: z częstością około pięciu procent w przypadku Avonexu, przez piętnaście do dwudziestu procent w przypadku Rebifu, aż do trzydziestu czy czterdziestu procent przy przyjmowaniu Betaferonu. Pacjenci, u których stale rozwija się wysoki poziom przeciwciał, mogą stracić korzyści płynące z zastosowanego leczenia. Omawiana sytuacja jest dodatkowo skomplikowana, ponieważ niektórzy ludzie wydają się również produkować coraz więcej przeciwciał w miarę upływu czasu. Jest to jednak obszar ciągłych badań i zmieniających się poglądów naukowych. Co ciekawe, przeciwciała neutralizujące nie wydają się rozwijać w przypadku zastosowania Copaxone.