Czy istnieje gen stwardnienia rozsianego i czy ludzie mogą być przebadani na jego obecność?

W roku 1990, w trzech dużych ośrodkach badawczych całego genomu (w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Kanadzie) przeprowadzono badania koncentrujące się na markerach stwardnienia rozsianego. Badania zostały zakończone i opublikowane w 1996 roku.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Naukowcy poinformowali, że aż dwadzieścia miejsc w ludzkim genomie może zawierać geny, które przyczyniają się do podatności człowieka na stwardnienie rozsiane. Wykazano ponadto, że żaden pojedynczy gen nie jest głównym czynnikiem wpływającym na podatność na chorobę. Od tego czasu, pojawiały się też inne badania, na podstawie których zidentyfikowano jeszcze więcej możliwych lokalizacji. Większe i bardziej zaawansowane badania genetyczne trwają nadal, a odbywają się one przy użyciu nowych technologii. Ich wyniki są spodziewane wkrótce. Najważniejsze jest jednak to, że do tej pory żadne badania nie potwierdziły, że dziecko chorego na stwardnienie rozsiane dorosłego jest narażone na zwiększone ryzyko rozwoju tej choroby.