Czy z powodu zażywania leków na stwardnienie rozsiane mogę dostać raka?

Nie istnieją żadne poważne, długoterminowe zalecenia bezpieczeństwa, które pojawiłyby się odnośnie doświadczeń z dłuższym zażywaniem leków z interferonem lub Copaxone. Jednak regularne monitorowanie morfologii krwi i enzymów wątrobowych jest bardzo ważne w przypadku każdej osoby przyjmującej któryś z leków interferonowych, zwłaszcza w pierwszych miesiącach następujących po rozpoczęciu leczenia.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Sporadyczne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub zmniejszenie liczby krwinek może wystąpić w kontakcie z interferonami i poprawi się po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku. Przypadki ciężkiej toksyczności leków dla wątroby są niezwykle rzadkie i można im zapobiegać poprzez regularne nadzorowanie aktywności enzymów wątrobowych. Pacjenci ze stwardnieniem rozsianym powinni upewnić się, że ich lekarz wie o wszystkich ewentualnych wcześniejszych chorobach wątroby (na przykład zapaleniu wątroby) i posiada pełną listę wszystkich innych leków, jakie dana osoba przyjmuje.

Rutynowe badanie krwi nie jest natomiast niezbędne dla pacjentów stosujących Copaxone. Mogą u nich za to wystąpić objawy zmiennego nastroju i ostra depresja, które są niestety powszechne u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (także u tych, którzy przyjmują z większą częstością leki zawierające interferony). Badania prowadzone w tej dziedzinie przyniosły sprzeczne wyniki. Osoby ze stwardnieniem rozsianym, a także ich rodziny i lekarze muszą zwracać uwagę na objawy depresji, które na ogół reagują na leczenie. W rzadkich przypadkach, zaburzenia nastroju mogą wymagać przerwania leczenia interferonem.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby