Dlaczego czasami jest to tak trudne aby zdiagnozować SM?

Obecnie żadne konkretne badania krwi, badania obrazowe (np rezonans magnetyczny [MRI] lub tomografia komputerowa), badania funkcji immunologicznych lub testy genetyczne nie mogą samodzielnie określić, czy dana osoba choruje na SM, lub czy może zachorować w przyszłości. Diagnoza kliniczne, jest wykonywana na podstawie historii medycznej chorego, na podstawie oceny objawów zgłaszanych przez osobę, oraz na podstawie występujących objawów wykrywanych przez lekarza (ale niekoniecznie zauważony przez osobę) w badaniu neurologicznym.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Typowe objawy i oznaki są konieczne, ponieważ objawy są to subiektywne dolegliwości, które mogą różnić się ogromnie od jednej osoby do drugiej, podczas gdy objawy są bardziej wymierne.

Przykłady objawów najczęściej zgłaszanych przez osoby z SM to problemy z widzeniem, chodzeniem, kontrolą pęcherza moczowego, zmęczenie, i nieprzyjemne doznania, takie jak drętwienie lub „mrowienie”. Typowe objawy, które mogą być wykryte przez lekarza podczas badania fizykalnego, nawet jeśli dana osoba nigdy ich nie zauważyła mogą obejmować zmieniony ruch gałek ocznych i nieprawidłowe reakcje czuciowe, subtelne zmiany wzorców mowy, zaburzenia reakcji odruchowych, zaburzenia koordynacji, zaburzenia czucia oraz spastyczność i / lub osłabienie czucia.