Immunologia stwardnienia rozsianego

Pacjenci mają do czynienia z ulotkami leków, oraz wynikami badań, których język i treść są zrozumiałe tylko dla eksperta. M.in. opisy mechanizmu działania leków lub poszczególnych procesów zachodzących w organizmie pacjenta. Ten artykuł może nieco rozjaśnić tajemnicze słowa i symbole, które znajdują się w zdecydowanej większości streszczeń i artykułów na temat stwardnienia rozsianego. Nacisk zostanie położony na immunologię.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Dobrze wiadomo, że układ immunologiczny jest w jakiś sposób zaangażowany w patologiczne procesy w organizmie pacjenta ze stwardnieniem rozsianym. Dokładne opisanie wszystkich aspektów immunologicznych SM jest prawie niemożliwe. W części, dlatego, że stwardnienie rozsiane to choroba dwuznaczna i nieprzewidywalna; częściowo dlatego, że ludzki układ immunologiczny to złożony system, który nie jest do końca zbadany.

Układ odpornościowy

Układ odpornościowy – rodzaj wewnętrznej ochrony, która monitoruje każdą możliwą inwazję „obcych” (czynniki chorobotwórcze, takie jak wirusy lub bakterie, komórki nowotworowe, lub antygeny), a następnie stara się od nich uwolnić. W ciągu kilku godzin lub dni, układ odpornościowy odpowiada na ataki wirusowe. Zwalczenie infekcji bakteryjnych zajmie więcej czasu. Przez cały ten czas, układ immunologiczny będzie agresywny w stosunku do antygenów, pozostawiając nienaruszony organizm.

Usterka układu odpornościowego może prowadzić do różnych chorób zakaźnych, raka, itd. Błędy prowadzą do rozwoju chorób autoimmunologicznych – chorób, w których układ odpornościowy zaczyna atakować własny organizm.

Limfocyty, komórki T

Układ odpornościowy – kompleks narządów i komórek. Główne komórki układu immunologicznego to limfocyty tzw. białe ciałka krwi. Dwa rodzaje limfocytów, limfocyty B – (lub komórki B) i limfocyty T (lub komórki T) zasługują na szczególną uwagę.

Limfocyty B rozpoznają „cudzoziemców” (lub antygeny) i wytwarzają przeciwciała przeciwko nim, które następnie pomagają pozbyć się antygenów. Na przykład, gdy komórki te są stymulowane przez szczepienie, organizm produkuje przeciwciała wobec pewnych wirusów.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Limfocyty T są nieco bardziej złożona: one działają jako partner komórek B i nie wytwarzają przeciwciał, za to stymulują (limfocyty T pomocnicze) lub hamują (limfocyty T-supresorowe) ich produkcję. Niektóre z komórek T (np, CD8, limfocyty T zabójcy) mogą same rozpoznawa

i niszczyć komórki zakażone wirusami lub bakteriami.

Wracając do komórek T pomocniczych lub CD4. Zadaniem Limfocytów CD4 jest określenie, czy komórka jest częścią ciała (i w związku z tym będą ignorowane przez układ odpornościowy) lub czy jest „najeźdźcą” i należy ją zaatakować. Dla większej przejrzystości, możemy wyciągnąć analogię między limfocytami CD4 i kierownikami biur. CD4 to nie aktywny kierownik, siedzi w biurze (węzłów chłonne) i czeka aż sekretarz (komórka prezentująca antygen) zapozna go z różnymi białkami. Następnie kierownik dokona przeglądu tych cząstek i podejmie decyzję o tym, co należy zrobić: zignorować lub zniszczyć. Prace nad eliminacją antygenu koordynuje manager (CD4). Wysyła wiadomość (cząsteczki które są zwane cytokinami) do pewnych komórek krwi, które następnie rozpoczynają pracę nad zniszczeniem antygenów.

Błąd …

W przypadku stwardnienia rozsianego komórki T CD4 + błędnie określają komórki osłonek mielinowych nerwów jako „obce”, a system immunologiczny zaczyna atakować mielinę. Limfocyty T uważają mielinę jako inwazję wirusów lub bakterii. W związku z tym są one aktywne i krążą w krwiobiegu, coraz częściej znajdując swój cel. Aktywowane limfocyty T przechodzą przez barierę krew-mózg (co nie jest możliwe dla nieaktywowanych komórek T) do mózgu. Tam odkrywają swój cel poprzez wiadomości cytokin o zwalczaniu mieliny i następuje jej niszczenie przez komórki żerne – makrofagi. Układ odpornościowy zaczyna uszkadzać mielinę, jak gdyby to były, na przykład, bakterie lub wirusy powodujące zapalenie mózgu lub zapalenie opon mózgowych. To tylko mielina – nie jest wirusem ani bakterią, a błąd ten prowadzi do zniszczenia mieliny, co ma bardzo poważne konsekwencje …

Procesy opisane powyżej są nadmiernie uproszczone i uogólnione. W rzeczywistości, reakcja immunologiczna jest bardzo skomplikowana i różnie przebiega w różnych komórkach zaangażowanych. Jednakże, może to jest płytki opis, ale będzie, prostszy i ułatwi zrozumienie niż na przykład, – „lek blokuje aktywację limfocytów T i B” (teriflunomid ), „efekt jest spowodowany przez zmniejszenie liczby krążących limfocytów T i B” ( Solu-Medrol ) i tak dalej.