Jak duże jest ryzyko depresji i / lub samobójstwa w wyniku zażywania leków z interferonem?

Moja rodzina jest zaniepokojona z powodu licznych ostrzeżeń na temat tego, że stosując lek interferon można być narażonym na wystąpienie depresji i pojawienie się chęci popełnienia samobójstwa.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Depresja jest bardzo częstym schorzeniem u osób ze stwardnieniem rozsianym. Dobrą wiadomością jest to, że zwykle nie jest ona ciężka i zazwyczaj dobrze reaguje na połączenie psychoterapii i leków. Niemniej, samobójstwo występuje częściej u osób chorujących na stwardnienie rozsiane niż w porównywalnych grupach osób bez tej choroby.

W głównym badaniu Betaferonu® doszło do czterech prób samobójczych, z których jedno samobójstwo faktycznie zostało popełnione. Ze względu na częstość występowania depresji i samobójstw w populacji rozsiane (patrz: rozdział 11) oraz niewielką liczbę zdarzeń w rozprawie, nie można jednoznacznie stwierdzić, że te epizody depresji były spowodowane przez lek. W kolejnych próbach z użyciem Avonexu i Rebifu nie wykazano różnic w częstości występowania ciężkiej depresji i prób samobójczych między pacjentami leczonymi interferonem oraz pacjentami przyjmującymi placebo.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Wiadomo jednak, że w przypadku bardzo dużych dawek interferonu, takich jak stosowane są na przykład w leczeniu raka, mogą one powodować ciężkie stany depresyjne. Dane zebrane na podstawie kluczowych badań leków interferonowych stosowanych w terapii stwardnienia rozsianego (oczywiście tych dopuszczonych do obrotu) zawierają raporty na temat ludzi doświadczających depresji podczas leczenia. W wyniku obaw o potencjalny interferonów w wywoływaniu lub zaostrzaniu depresji, FDA wymaga od producentów leków interferonów aby zamieszczali oni na etykiecie swoich preparatów ostrzeżenie o depresji i możliwości pojawienia się tendencji samobójczych.

Najbezpieczniejszą strategią dla osób z uprzednią historią ciężkiej choroby afektywnej dwubiegunowej (nazywaną dawniej chorobą maniakalno-depresyjną) lub wcześniejszymi próbami samobójczymi jest najprawdopodobniej unikanie leków interferonowych. Osoby z łagodniejszymi formami depresji mogą bezpiecznie podjąć się jakiejkolwiek terapii z zastosowaniem tych leków (oczywiście pod ścisłym nadzorem lekarza). Członkowie rodziny, inni bliscy i opiekunowie pacjenta powinni być poinformowani, aby byli wyczuleni na jakiekolwiek zmiany w nastroju chorego i niezwłocznie zgłaszali je do lekarza. Czasami przed rozpoczęciem podawania danej osobie Avonexu, Rebifu lub Betaferonu lekarz będzie chciał skonsultować się z psychiatrą.