Jakie inne leki immunosupresyjne mogą być stosowane w leczeniu stwardnienia rozsianego?

Mogą to być różne leki immunosupresyjne, na przykład Imuran (azatiopryna), Cytoxan (cyklofosfamid) oraz Rheumatrex (metotreksat). Przez niektórych lekarzy są one używane w leczeniu progresywnego typu stwardnienia rozsianego. Jednak w badaniach klinicznych tych chemioterapeutyków nie zostało jednoznacznie udowodnione, by preparaty sprawdziły się w postępującym rodzaju stwardnienia rozsianego, a żaden z nich nie został zatwierdzony przez FDA do tego zastosowania.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Korzyści płynące ze stosowania Cytoxanu są kontrowersyjne i nie zyskały one szerokiej akceptacji u pacjentów i ich lekarzy. Rheumatrex jest stosowany na przykład w leczeniu nowotworów, do immunosupresji w przypadku transplantacji narządów oraz do leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów. W jednym z przeprowadzonych badań nie wykazano, by stosowanie względnie niskich dawek tego preparatu wpływało na spowolnienie tempa postępu w przebiegu stwardnienia rozsianego. Rheumatrex może być jednak potencjalnie toksyczny dla wątroby, a podawanie tego leku musi być dokładnie monitorowane.

Preparat wchodzi w konflikt ze niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ, aspiryna i ibuprofen) i z alkoholem, więc jego zastosowanie wiąże się z szeregiem ograniczeń. Rheumatrex jest obecnie stosowany u niektórych pacjentów z postępującym rodzajem stwardnienia rozsianego. Niektóre badania wskazują, że spowolnić postęp w stwardnieniu rozsianym może preparat zwany Imuran, ale efekt jego stosowania, jeśli w ogóle istnieje, jest niewielki i nieco kontrowersyjny. Wszystkie obecnie dostępne zabiegi (lub te będące w zaawansowanym stadium badań) mają na celu ograniczenie dalszych uszkodzeń organizmu. Oczywiście stan zdrowia pacjentów ze stwardnieniem rozsianym często może się poprawiać spontanicznie. Jednak jeśli obecne były dłuższe symptomy choroby, prawdopodobieństwo, że wystąpi taka spontaniczna poprawa, są raczej znikome.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby