Jeśli alternatywne metody leczenia, takie jak użądlenia pszczół i jad kobry wydają się działać dobrze dla niektórych ludzi, to dlaczego nie są one przepisywane bardziej powszechnie?

Alternatywne metody leczenia, takie jak terapia żądłami pszczół, są często reklamowane jako pomoc osobom ze stwardnieniem rozsianym. Problem polega na tym, że te sprawozdania są na ogół niepotwierdzone; składają się one głównie z indywidualnych historii na temat czyjegoś sukcesu, bez poparcia tego jakimikolwiek badaniami naukowymi.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Powszechnie wiadomo, że objawy stwardnienia rozsianego często ulegają spontanicznej poprawie lub zupełnej remisji. Ponadto, jak to opisano w rozdziale 5, praktycznie każde badanie przeprowadzane w kontekście stwardnienia rozsianego wskazuje na znaczącą obecność efektu placebo, w którym pacjenci przyjmujący placebo (substancję nieaktywną) czuli się lepiej, niż czuliby się bez podjęcia żadnego leczenia. Dlatego roszczenia sukcesu jakiejkolwiek terapii, w tym alternatywnych metod leczenia, należy traktować z dużym sceptycyzmem, dopóki nie zostaną one potwierdzone w badaniach klinicznych (przy użyciu kontrolowanego placebo).

Ponadto, niektóre z tych zabiegów, takie jak użądlenia pszczół, mogą potencjalnie prowadzić do poważnych zagrożeń. Konkretnie są to na przykład ciężkie reakcje alergiczne, które mogą wystąpić u niektórych osób otrzymujących użądlenia pszczół. Uwagi te nie sugerują wcale, że nie ma żadnych zalet dla niektórych alternatywnych metod leczenia, ale raczej podkreślają znaczenie właściwego badania naukowego w warunkach kontrolowanych i bezpiecznych.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

W odpowiedzi na stale rosnące zainteresowanie terapiami alternatywnymi w Stanach Zjednoczonych, Narodowe Centrum Medycyny Komplementarnej i Alternatywnej (NCCAM) dodano do dwudziestu sześciu innych instytutów i ośrodków, które tworzą NIH. NIH jest jedną z ośmiu agencji, powstałych w ramach Usług Zdrowia Publicznego (PHS) w Departamencie Zdrowia i Opieki Społecznej (DHHS). Od momentu powstania w 1999 roku, misją NCCAM było wsparcie rygorystycznych badania nad CAM, oraz rozpowszechnianie informacji dla opinii publicznej i specjalistów, które przykłady CAM są skuteczne, a które nie są i dlaczego. W oparciu o wnioski wyciągnięte z pierwszych centrów CAM, powstałych w 1999 roku, NCCAM stworzyło trzy nowe programy, realizowane od 2003 roku w celu stworzenia bardziej zróżnicowanego podejście do badań nad CAM:

– centra doskonalenia badań nad CAM (DCRC), będące specjalną siedzibą organizacji badawczych (na liście rekomendowanych ośrodków zobacz: Oregońskie Centrum Medycyny Komplementarnej i Alternatywnej w Zaburzeniach Neurologicznych [ORCCAMIND])

– centra rozwojowe dla badań nad CAM (DCRC), w szczególności dla instytucji CAM,

– planowanie dofinansowania dla międzynarodowych centrów badań nad CAM (PICRC), wspieranie partnerstwa pomiędzy USA i międzynarodowymi zespołami badawczymi w celu zbadania tradycyjnych metod medycznych, praktykowanych w innych kulturach.

W momencie, gdy stwierdzi się, że poszczególne zabiegi z zakresu CAM mogą zapewnić bezpieczne i skuteczne leczenie, może w końcu staną się one częścią tradycyjnego schematu terapii – jak to miało miejsce w przypadkach wielu form ćwiczeń.