Kryteria McDonald

Kryteria McDonald  – są kryteriami diagnostycznymi dla stwardnienia rozsianego (MS). Są nazwane na cześć neurologa W. Iana McDonalda. W kwietniu 2001 roku, międzynarodowy panel we współpracy z Krajowym Towarzystwem Stwardnienia Rozsianego (NMSS) w Ameryce, zaproponował zrewidowanie kryteriów diagnostycznych dla SM. Nastąpiło to w roku 2005 i 2010. Te nowe wytyczne mają zastąpić kryteria Poser i starsze kryteria Schumachera. Zniechęcają one do stosowania, używanych wcześniej terminów Poser, takich jak „klinicznie zdefiniowany” i „prawdopodobny MS”, proponując nowe „MS”, „możliwe MS” lub „nie MS”.

Ponad 48% chorych po 6 miesiącach w stwardnieniu rozsianym notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Kryteria McDonalda utrzymują system diagnozowania SM oparty wyłącznie na podstawie danych klinicznych, ale także po raz pierwszy proponują, że w przypadku braków dowodów klinicznych, odkrycia rezonansu magnetycznego (MRI) mogą służyć jako środki zastępcze do określenia rozpowszechniania SM w przestrzeni (DIS) i / lub w czasie (DIT). Kryteria te starają się udowodnić istnienie demielinizacyjnych zmian patologicznych i za pomocą obrazu lub ich skutków pokazać, że występują one w różnych częściach układu nerwowego (DIS) oraz że gromadzą się one w czasie (DIT).  Kryteria McDonalda mogą ułatwić diagnozę SM u pacjentów zgłaszających się z ich pierwszym atakiem demielinizacji i znacząco zwiększyć czułość diagnozy SM bez narażania swoistości.

Kryteria McDonalda w diagnostyce stwardnienia rozsianego zostały zrewidowane w 2005 roku, aby wyjaśnić, co należy rozumieć przez „atak”, „rozpowszechnianie” i „pozytywne MRI” itp. Później ponownie zostały zmienione w 2010 roku. Kryteria McDonald są standardową definicją przypadków klinicznych SM a wersja z 2010 roku jest uważana za złoty standard testu diagnostycznego SM.

Obraz kliniczny Potrzebne Dane Dodatkowe
* 2 lub więcej ataków (nawroty)
* 2 lub więcej obiektywnych objawów klinicznych
Żadne; dowody kliniczne wystarczą (dodatkowe dowody są pożądane, ale muszą być spójne z MS)
* 2 lub więcej ataków
* 1 obiektywny objaw kliniczny
Rozpowszechnianie w przestrzeni, wykazane przez:
* MRI
* Lub dodatnie (płyn mózgowo-rdzeniowy) CSF i 2 lub więcej zmiany w MRI zgodne ze stwardnieniem rozsianym
* Lub kolejny atak kliniczny obejmujący inną stronę
* 1 atak
* 2 lub więcej obiektywnych objawów klinicznych
Rozpowszechnianie w czasie wykazane przez:
* MRI
* Lub drugi atak kliniczny
* 1 atak
* 1 obiektywny objaw kliniczny
(jednoobjawowa prezentacja)
Rozpowszechnianie w przestrzeni wykazane przez:
* MRI
* Lub pozytywny CSF i 2 lub więcej zmian w MRI zgodnych ze stwardnieniem rozsianym
i
Rozpowszechnianie w czasie wykazane przez:
* MRI
* Lub drugi atak kliniczny
Naznaczona progresja neurologiczna
sugerująca SM
(Pierwotnie postępujące MS)
Jeden rok od progresji choroby (ustalenia retrospektywne lub prospektywne) i
Dwa z następujących:
a. Pozytywny MRI mózgu (dziewięć zmian T2 lub cztery lub więcej zmian T2 z dodatnim WPW)
b. Pozytywny MRI rdzenia kręgowego (dwie zmiany ogniskowe T2)
c. Pozytywny CSF

Zniechęcają do wcześniej używanych terminów, takich jak „klinicznie zdefiniowane” i „prawdopodobne MS”, i proponuje stosowanie w diagnostyce albo „MS”, „możliwe MS” lub „nie MS”.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Krytyka 


Patologia jest ogólnie uważana za złoty standard w odniesieniu do określenia różnych form zapalnych chorób demielinizacyjnych. Specyficzność kryteriów McDonalda jest niska ze względu na to, że nie jest rozważany charakter zmian, ale tylko ich rozpowszechnianie. Żadne z kryteriów nie jest MS-specyficzne. W celu zredukowania fałszywych alarmów, McDonald i inni proponują, że ich kryteria powinny być stosowane jedynie po wykluczeniu innych chorób. W 2008 roku został opracowany konsensus dla diagnostyki różnicowej.

Kolejną wadą kryteriów McDonalda jest to, że definicja „zmian chorobowych typowych dla SM” jest niejasna; przegląd w 2013 roku zidentyfikował następujące cechy: specyficzną morfologię komórek wykazaną przez hematoksylinę, demielinizację przedstawioną przez Luxol fast blue, wygląd makrofagów przez KiM1P lub CD68, uszkodzenie aksonów ukazane przez barwienie Bielschowskiego, astrocytopatię ukazaną przez kwasowe białko fibrylarne komórek glejowych i różne podtypy limfocytów w reakcji na CD3, CD4, CD8, CD20 i CD138.

Czułość kryteriów McDonalda jest niska w odniesieniu do patologicznie zdefiniowanego MS, ponieważ około 25% przypadków SM to przypadki utajone. Wykazano, że kryteria McDonalda mają niską czułość i specyficzność (w stosunku do obecnych zmian patologicznych) w populacji azjatyckiej.

 

Rewizja w 2010 roku


W 2010 roku Międzynarodowy Panel ds rozpoznania SM spotkał się po raz trzeci w Dublinie, w Irlandii w celu omówienia i zmiany kryteriów diagnostycznych McDonalda. Powodem ich zmiany było uproszczenie demonstracji uszkodzeń OUN w czasie i przestrzeni za pomocą obrazowania oraz zwrócenie uwagi, że dotychczasowe kryteria nie miały odpowiedniego zastosowania w populacjach azjatyckich.

Jedno z badań sugeruje, że nowe kryteria pozwalają na szybszą diagnozę, ale z lekką utratą dokładności.

Obraz kliniczny Potrzebne Dane Dodatkowe
* 2 lub więcej ataków (nawroty)
* 2 lub więcej obiektywnych objawów klinicznych
Żadne; dowody kliniczne wystarczą (dodatkowe dowody są pożądane, ale muszą być spójne z MS)
 2 lub więcej ataków
* 1 obiektywny objaw kliniczny
Rozpowszechnianie w przestrzeni, wykazane przez:
* MRI
* Lub kolejny atak kliniczny obejmujący różne strony.
Nowe kryteria: Rozpowszechnianie w przestrzeni (DIS) może wykazać obecności 1 lub więcej zmian T2, w co najmniej 2 z 4 następujących obszarach OUN: okołokomorowym, przykorowym, podnamiotowym lub rdzenia kręgowego.
 1 atak
* 2 lub więcej obiektywnych objawów klinicznych
Rozpowszechnianie w czasie (BCI), wykazane przez:
* MRI
* Lub drugi atak kliniczny
Nowe kryteria: Nie potrzeba robić oddzielnego MRI; Rozpowszechnianie w czasie, wykazane przez: jednoczesne bezobjawowe zwiększanie się ilości gadolinu
i nieindukowane zmiany w dowolnym momencie; lub nowe, zwiększające się uszkodzenie indukowane przez T2 i/lub gadolin na obserwacji MRI, niezależnie od czasu, w odniesieniu do wartości wyjściowej skanowania; lub zaczekanie na drugi atak kliniczny
* 1 atak
* 1 obiektywny objaw kliniczny
(jednoobjawowa prezentacja)
Nowe kryteria: Rozpowszechnianie w przestrzeni i czasie, wykazane przez:
Dla DIS: 1 lub więcej zmian T2 w co najmniej 2 z 4 MS-typowych regionów OUN (okołokomorowego, przykorowego, podnamiotowego lub rdzenia kręgowego); lub zaczekanie na drugi atak kliniczny sugerujący różne strony ośrodkowego układu nerwowego; i dla DIT: jednoczesna obecność bezobjawowego wzrostu gadolinu i nieindukowanych zmian w dowolnej chwili; lub nowe, zwiększające się uszkodzenie indukowane przez T2 i/lub gadolin na obserwacji MRI, niezależnie od czasu, w odniesieniu do wartości wyjściowej skanowania; lub zaczekanie na drugi atak kliniczny.
Naznaczona progresja neurologiczna
sugerująca SM
(Pierwotnie postępujące MS)
Nowe kryteria: Jeden rok od progresji choroby (ustalenia retrospektywne lub prospektywne) i
dwa lub trzy z następujących warunków:
1. Dowody na DIS w mózgu na podstawie 1 lub więcej T2 zmian w charakterystycznych dla MS regionach (okołokomorowym, przykorowym lub podnamiotowym)
2. Dowody DIS w rdzeniu kręgowym na podstawie 2 lub więcej zmian w rdzeniu
3. Pozytywne CSF (izoelektrycznie skupione dowody na obecność oligoklonalnych zespołów i/lub podwyższony indeks IgG)

 

Przyszłe kierunki 


Ulepszenia w technologii obrazowania:

Europejska Grupa MAGNIMS okresowo publikuje wytyczne dotyczące wykorzystania MRI w diagnostyce SM, które aktualizują, jak technologia MRI ewoluuje. Ponadto, nowe techniki MRI, takie jak obrazowanie, uzyskiwanie podwójnej inwersji lub odzyskanie wrażliwej inwersji fazowej, mogą być wykorzystane do identyfikacji większej ilości zmian SM, które następnie są zatwierdzane i mogą zostać uwzględnione w przyszłych kryteriach. Inną obiecującą techniką obrazowania MRI jest przeniesienie magnetyczne, które pozwoli na rozróżnienie uszkodzenia w prawidłowo wyglądającej tkance mózgowej od zmian ogniskowych. Wreszcie, tomografia o wysokiej spektralnej rozdzielczości optycznej koherencji, może okazać się bardzo obiecującą i wrażliwą metodą identyfikacji zapalenia nerwu wzrokowego w przyszłości.

Poprawa biomarkerów:

Cztery biomarkery zidentyfikowano do dalszych badań przez wersję kryteriów McDonalda z 2010 roku: CSF, anty-GAGA4 w surowicy, białka i wreszcie krążący mikroRNA

Adresowanie subklinicznej postaci choroby:

Kolejną kwestią o wielkim znaczeniu klinicznym, która nie jest uwzględniona w kryteriach McDonalda 2010, jest choroba subkliniczna. Istnieją pewni pacjenci, u których znaleziono uszkodzenia mózgu, przypadkowo zgodne z wyglądu i lokalizacji z SM, którzy są obecnie klasyfikowani jako posiadający radiologicznie samodzielny zespół (RIS). U niektórych z tych osób SM rozwinie się nawet po kilku latach. Ponieważ wczesne rozpoczęcie leczenia modyfikującego MS, sprawia, że przebieg choroby wiąże się z lepszym rokowaniem klinicznym, ważne jest znalezienie osób w subklinicznym stadium choroby i sprawdzenie, czy rozpoczęcie leczenia w tym etapie jest korzystne. Dalsze badania są obecnie prowadzone w celu wyjaśnienia tej kwestii i ustalenia, u których pacjentów z RIS rozwinie się SM. W zależności od wyników tych badań, przyszłe kryteria mogą rozwiązać tę kontrowersyjną, ale bardzo ważną kwestię opieki pacjentów z MS.