Lekarz powiedział mi, że mam „syndrom klinicznie izolowany” Co to może oznaczać?

Zespól klinicznie izolowany (CIS) – jest pojedynczym epizodem klinicznym, trwającym co najmniej dwadzieścia cztery godziny, w przebiegu którego wszystko wskazuje na oznaki pojawienia się demielinizacji w ośrodkowym układzie nerwowym. Zdarzenie może być wyjątkowo jednoogniskowe, co oznacza, że pojedyncze uszkodzenie powoduje wyłącznie jeden objaw (taki jak na przykład epizodyczne zapalenie nerwu wzrokowego).

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Zdarzenie może być także wieloogniskowe, co oznacza, że zmiany w więcej niż jednym obszarze będą powodowały wystąpienie wielu objawów w tym samym czasie (na przykład epizodowi zapalenia nerwu wzrokowego towarzyszy osłabienie po prawej stronie ciała). Badania wykazały, że w przypadku wystąpienia zespołu klinicznie izolowanego u kogoś, u kogo wykryto również zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym podobne do tych obserwowanych w stwardnieniu rozsianym, istnieje duże ryzyko dla wystąpienia drugiego epizodu klinicznego, potwierdzającego rozpoznanie klinicznie choroby.

Celem leczenia w zespole klinicznie izolowanym jest opóźnienie nastąpienia drugiego epizodu lub ataku objawów, a tym samym opóźnienie wystąpienia klinicznego obrazu stwardnienia rozsianego. Wszystkie trzy leki zawierające interferon wykazały zdolność do opóźnienia wystąpienia klinicznego potwierdzenia stwardnienia rozsianego:

  • W badaniu kontrolnym dla osób z grupy wysokiego ryzyka wystąpienia stwardnienia rozsianego z użyciem Avonexu, wspomniany lek okazał się opóźnić wystąpienie pewnych objawów klinicznych choroby. U pacjenci w tym badaniu zauważono również znacznie mniejszy wzrost liczby nowych zmian i całkowitej objętości uszkodzenia mózgu. Na podstawie tego badania, FDA rozszerzyła zakres zalecania stosowania Avonexu o osoby, które doświadczyły już wystąpienie pierwszego epizodu klinicznego i mają wykryte uszkodzenia mózgu, które jest podobne do tego obserwowanego w stwardnieniu rozsianym, potwierdzone badaniem MRI.
  • Podobnemu badaniu został poddany Rebif. W tym przypadku również stwierdzono opóźnienie klinicznego wystąpienia określonego obrazu stwardnienia rozsianego oraz zmniejszenie liczby nowych zmian i całkowitej objętości uszkodzenia u grupy pacjentów poddanej leczeniu. Do tej pory, FDA nie dokonała jednak weryfikacji danych pochodzących z tego badania.
  • W badaniu korzyści wynikających ze stosowania Betaseronu wykazano zmniejszenie ryzyka progresji w stosunku do określonego obrazu klinicznego stwardnienia rozsianego u pacjentów z WNP, a także opóźnienie czasu do wystąpienia drugiego epizodu klinicznego. Na podstawie tych wyników, FDA zawęziła zalecenia odnośnie stosowania Betaseronu włączenie dla tych pacjentów, którzy doświadczyli pojedynczego epizodu klinicznego i mają zmiany widoczne w badaniu MRI, które są podobne do tych obserwowanych w stwardnieniu rozsianym.

Decyzja o rozpoczęciu leczenia zespołu klinicznie izolowanego może być trudna – zwłaszcza, jeśli pacjent czuje się dobrze i nie czuje się gotowy do rozpoczęcia wstrzykiwania leków. Najlepszą strategią jest wówczas współpraca z lekarzem w celu dowiedzenia się, co byłoby najlepszym sposobem działania wobec pojawiających się objawów, historii choroby oraz wyników obrazowych badania MRI, najbardziej pasującym do Twojego stylu życia i preferencji osobistych.