Postępująca forma stwardnienia rozsianego

Progresja stwardnienia rozsianego charakteryzuje się stabilnym i stopniowym rozwojem zaburzeń neurologicznych bez występowania remisji.

Postęp choroby może nastąpić już na jej początku. W tym przypadku, stwardnienie rozsiane występuje bez nawrotów (zaostrzenia), a tym samym objawy stale nasilają się. Ten rodzaj choroby jest nazywany pierwotnie postępującym SM (PPMS), który stanowi tylko około 10% wszystkich przypadków stwardnienia rozsianego. Pragnę zauważyć, że ten rodzaj choroby nie wskazuje spowolnienia postępu. Jest możliwe, że ten rodzaj choroby umożliwi osobie cierpiącej życie pełnią życia przez okres wielu lat.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Wtórnie postępujące stwardnienie rozsiane (SPMS) jest bardziej popularnym rodzajem SM. W tym rodzaju choroby, u pacjentów, obserwuje się na przemian występowanie okresów zaostrzeń (rzutów) i remisji (okres osłabienia lub całkowitej regresji), czyli nawracający rodzaj przebiegu SM, wykazuje powolny stały postęp niepełnosprawności. Statystyki wskazują, że u około 50% pacjentów przez około 15 lat po rozpoczęciu choroby nastąpiło przejście choroby do formy wtórnie postępującej przy braku jakiegokolwiek leczenia prewencyjnego.

Kliniczna i parakliniczna ocena postępu SM

Często, w celu oceny klinicznego postępu choroby, lekarz prosi pacjenta, aby pamiętać, jak manifestowały się dane objawy w okresie ostatnich 6-12 miesięcy. Jeżeli pacjentowi jest trudno dokładnie określić czas, kiedy objaw wystąpił oraz wskazuje na stopniowe i stałe jego nasilenie, możliwe jest, że w tym przypadku możemy mówić o postępującym SM. Postęp klinicznie może być określony przez monitorowanie funkcji neurologicznych u pacjenta, lub na podstawie inspekcji.

Najczęstsze objawy wtórnie postępującego SM to postępujący brak koordynacji ruchów, spastyczność lub zwiększone napięcie mięśni kończyn dolnych, zatrzymanie moczu , zaparcia, zmęczenie, depresja, zaburzenia poznawcze.

Jednak pacjenci, którzy rozwijają wtórnie postępującą formę, zwykle w tym czasie chorują już na SM 15 lat lub więcej, a zatem średnio są starsi niż pacjenci z formą rzutowo-remisyjną. Dlatego w tej grupie wiekowej jako skutki takiej progresji objawów mogą wystąpić pewne choroby kręgosłupa, które powinny zostać usunięte. Ponadto, u pacjentów z postępującym wzrostem objawów należy wykluczyć inne możliwe przyczyny tych zaburzeń, takie jak niedobór witaminy B12, miedzi, zaburzenia tarczycy, niedokrwistość.

MRI w postępowych formach SM

Praktyka monitorowania pacjenta przez MRI, jest prawdopodobnie ważniejsza i pouczająca w formie rzutowo-remisyjnej niż w postępującym SM. W Postaci wtórnej-postępującej SM subkliniczna, zapalna aktywność choroby jest ograniczona – więc potrzeba ciągłego monitorowania dynamiki zmian w MRI jest coraz mniej istotna.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Gdy wtórnie postępująca forma dotyka mózgu lub rdzenia kręgowego, zwykle konieczne jest wyjaśnienie przyczyn objawów , które nie są zgodne ze znanym przebiegiem choroby. Również w przypadku przy SPMS, MRI może być stosowany do oceny skuteczności pewnych leków.

Badanie neurologiczne

Stałe monitorowanie stanu neurologicznego pacjenta z postępującym typem choroby, w większości przypadków pozwala lekarzowi ocenić z dużą dokładnością wzrost nasilenia deficytów neurologicznych w odpowiednim czasie, aby wyznaczyć odpowiednie leczenie objawowe. Nawet tak pozornie proste badanie specjalisty, jak zrobienie kilku kroków, umożliwia neurologowi uzyskanie informacji niezbędnych do oceny kilku systemów funkcjonalnych. Porównanie wyników z poprzednich badań neurologicznych, pozwala lekarzowi ocenić postęp kliniczny stwardnienia rozsianego, aby ocenić skuteczność leczenia objawowego i empirycznego.

Terapia postępującego stwardnienia rozsianego jest wyzwaniem dla lekarzy i samych pacjentów. Więcej szczegółów na temat „leczenia postępującego SM”, można przeczytać w następnym artykule.