Przykurcze w stwardnieniu rozsianym – jak leczyc?

Przykurcze – są nienormalnymi, czasami stałymi zgięciami (patrz: zginanie) przegubów, które mogą wystąpić, jeśli znaczna spastyczność nie będzie leczona. Gdy pojawia się spastyczność mięśni, a kończyny przesuwają się swobodnie wokół przegubu, część mięśni i ścięgien wokół stawu ulega skróceniu. Pojawiający się przy okazji tłuszcz obkurcza ponadto ruch stawu.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Bez leczenia, staw może się całkowicie zablokować i stać się niesprawny. Przykurczom zazwyczaj można zapobiec dzięki stosowaniu starannego schematu leczenia antyspastycznego (np. używaniu Lioresal [baklofenu] lub Zanaflexu [tyzanidyny]) i fizycznych technik terapii, mających na celu utrzymanie elastyczności stawów, mobilności oraz pełnego zakresu ruchów. Ciężkie przykurcze mogą wymagać podjęcia bardziej drastycznych środków leczenia w celu zmniejszenia bólu utrudniającego chodzenie i powodującego problemy z utrzymaniem prawidłowej pozycji ciała.

Możliwe są także powikłania skórne, które mogą wyniknąć z nieprawidłowego sposobu funkcjonowania mięśni kończyn. W celu zerwania zainfekowanego ścięgna może być przeprowadzona operacja, umożliwiając w ten sposób, by kończyny mogły być prostowane. Ta procedura jest jednakże nieodwracalna i stosuje się ją tylko u osób, u których długotrwała spastyczność zaowocowała trwałym paraliżem zablokowanych kończyn. Zdecydowanie najlepszą metodą leczenia przykurczów jest w pierwszej kolejności unikanie ich. Dzięki dostępności pompy baklofenowej, operacyjny typ opanowania spastyczności powinien być stosowany jak najrzadziej.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby