Remitująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego

Większość osób cierpiących na stwardnienie rozsiane (MS) posiada typu postać remitująco-nawracającą stwardnienia rozsianego w skrócie opisywaną jako (RRMS). Zwykle zaczyna się pomiędzy 20 a 30 tym rokiem życia.

Ponad 48% chorych po 6 miesiącach w stwardnieniu rozsianym notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Jeśli masz tą postać stwardnienia rozsianego, ataki twojej choroby mogą być gwałtowne. Są to tak zwane nawroty.

Atak następuje w czasie ożywienia, gdy nie masz niewiele lub brak objawów, zwanych remisją. Taki stan może trwać tygodnie, miesiące lub dłużej. Choroba nie pogarsza się podczas tych przerw.

Po 10 do 20 lat, RRMS zwykle zmienia się na inny typ stwardnienia rozsianego nazywanym wtórnie postępującą postacią stwardnienia rozsianego. W tej postaci chory nie będzie miał nawrotów tak często, ale choroba będzie się stopniowo się pogarszała.

Objawy remitująco-nawracającej postaci MS


Nie ma dwóch takich samych osób z SM, chorzy mogą mieć te same objawy lub inne. Niektóre objawy mogą przychodzić i odchodzić, lub pojawiają się raz lub wiele razy. Objawy zależą od obszaru mózgu lub rdzenia kręgowego, który został uszkodzony przez chorobę. Mogą one obejmować:

  • Ból oka i problemy widzenia, takie jak podwójne widzenie lub zmiany wizji . Problemy te mogą być pierwszym objawem RRMS.
  • Drętwienie i mrowienie
  • Wrażliwość na ciepło
  • Ból, który biegnie w dół kręgosłupa porównywany z prądem elektrycznym, kiedy chory zgina kark
  • Zawroty głowy
  • Zaburzenia jelit lub problemy z pęcherzem
  • Problemy seksualne, takie jak problemy z uzyskaniem wzwodu
  • Sztywność mięśni i problemy ruchów ciała
  • Uczucie osłabienia i zmęczenia
  • Problemy z równowagą i koordynacją
  • Depresja

Atak RRMS może trwać od 24 godzin do kilku tygodni. Może to obejmować:

  • Jeden lub wiele objawów
  • Pogorszenie istniejącego problemu
  • Nowe objawy

Należy poinformować lekarza o oznakach nawrotu choroby tak szybko jak to tylko możliwe. Jeśli chorobę zacznie się szybko leczyć, można zmniejszyć trwałe uszkodzenia mózgu i niepełnosprawność.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Leczenie


U większość chorych z RRMS chorobę leczy się poprzez:

  • leki
  • fizykoterapię, terapia zajęciową i inne formy rehabilitacji
  • zdrowe nawyki

Dla większości osób z RRMS najlepiej rozpocząć leczenie tak szybko jak to tylko możliwe, aby uniknąć trwałego uszkodzenia nerwów .

 

RRMS Leki: Leki modyfikujące przebieg choroby


Niektóre leki na RRMS leczą chorobę poprzez osłabienie układu odpornościowego tak, że choroba nie atakuje już nerwów. Są to tak zwane leki modyfikujące przebieg choroby (DMDS).

Leki te obejmują:

  • Glatiramer (Copaxone)
  • Interferon beta-1a (Avonex)
  • Interferon beta-1b (Betaseron)
  • Peginterferon beta -1a (Plegridy)

Leczenie kliniczne obejmuje:

  • Alemtuzumab (Lemtrada)
  • Mitoksantron (Novantrone)
  • Natalizumab (Tysabri)

Trzy rodzaje DMDS są w formie tabletek:

  • Fumaran dimetylu (Tecfidera)
  • Fingolimod (Gilenya )
  • Teriflunomid (Aubagio)

Leki DMDS mogą wykazywać skutki uboczne. Ty i lekarz powinniście rozważyć plusy i minusy każdego leku.

 

Leczenie zaostrzeń lekami steroidowymi


Objawem RRMS jest stan zapalny mózg i rdzenia kręgowego. Zmniejszenie stanu zapalnego ma kluczowe znaczenie dla leczenia nawrotu choroby.

Łagodne ataki mogą nie wymagać leczenia. Jeśli masz poważne objawy, lekarz może zalecić użycie sterydów.

Krótkotrwałe i wysokie dawki sterydów mogą pomóc:

  • Zmniejszyć stan zapalny
  • Spowodować, iż nawroty są krótsze i mniej dotkliwe

Lekarz może przepisać inne rodzaje leków w leczeniu różnych objawów RRMS. Na przykład leki:

  • przeciwdepresyjne
  • przeciwbólowe
  • leki do walki ze zmęczeniem
  • utrzymanie zdrowego stylu życia

Szczyt postaci remitująco-nawracającej stwardnienia rozsianego występuje w trzeciej dekadzie. Ta forma SM jest dwa razy częstsza u kobiet niż u mężczyzn.

Najczęstszym scenariuszem jest pacjentką 20-40 lat, dość pilnie przychodzi do przychodni z powodu wystąpienia zaburzeń neurologicznych, najczęściej są to objawy czuciowe. Ponieważ mogą wystąpić objawy czuciowe w przypadku braku objawów klinicznych badanie neurologiczne może nie wykazać zmian lub wykazać zmiany minimalne, nawet gdy obserwuje się nawrót choroby.

Zakres utraty czucia jest bardzo zmienny, ale najczęściej obejmuje jedną lub więcej kończyn i zwykle stanowi częściowe poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego ze zmieniającym się poziomem sensorycznym (który może być przerywany lub jednostronne).

Zapalenie nerwu wzrokowego jest również często spotykane. Inne częste objawy obejmują poprzeczne zapalenie rdzenia zaangażowaniem pęcherza, mózgu oraz objawów macierzystych, w tym podwójne widzenie (zazwyczaj porażenie międzyjądrowe), porażanie móżdżku i przedsionkowe zaburzeń i zjawisko Lhermitte’a.

Zmęczenie i zaburzenia poznawcze mogą wystąpić rzadziej i stanowić rzadkie objawy.