Rola terapii zajęciowej: strategie w celu wzmocnienia niezależności i wydajności pracy w domu

Ze względu na charakter procesu chorobowego, objawy stwardnienia rozsianego mogą się znacznie różnić w zależności od osoby. Dla niektórych pacjentów objawy schorzenia mogą być niewielkie, takie jak mrowienie w dłoniach lub łagodna spastyczność mięśni.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Dla innych zaś objawy mogą być bardziej nasilone, obejmując poważniejsze problemy, takie jak osłabienie (niedowład), zaburzenia równowagi, ból, zmęczenie, trudności z koordynacją, zaburzenia widzenia, zaburzenia mowy i zaburzenia funkcji poznawczych. Dodatkowo, w stosunku do różnych objawów wywołanych przez stwardnienie rozsiane, dana osoba może mieć również okresowe zmiany w progresji objawów.

Niektórzy ludzie doświadczają bowiem wahań między okresami remisji (polepszenie) i epizodami zaostrzenia choroby (pogorszenie). Inni z kolei z biegiem czasu doświadczają coraz bardziej poważnych objawów, z małą skłonnością do remisji lub w ogóle bez niej. Podjęcie terapii zajęciowej (OT) pomaga pacjentom zarządzać zarówno różnorodnymi objawami, jak i zmianami w progresji objawów. Taka terapia skupia się na oszczędności energii i utrzymaniu zdolności do wykonywania codziennych czynności, które są niezbędne do produktywnego, samodzielnego życia.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Będą to takie czynności, jak samodzielna kąpiel, ubieranie, przygotowywanie posiłków, pisanie i jazda samochodem. Terapeuta zajęciowy dostosowuje sposób podejmowanych środków traktując wszystkie przypadki indywidualnie i dostosowując je do aktualnych potrzeb i deficytów. Od chwili rozpoznania, celem leczenia jest rozwijanie i wspieranie indywidualnych zdolności i adaptacji, które promują niezależność funkcjonowania w codziennym życiu i poprawę jakości życia.

Terapeuta zajęciowy specjalizuje się w stymulowaniu czterech głównych obszarów, które są niezbędne do utrzymania przez pacjenta niezależności:

  • Ćwiczenie ogólnej siły ciała, ruchu i koordynacji,
  • Przystosowywanie pacjenta do samodzielnego życia (w tym praktyka z użyciem sprzętu przystosowanego do wykonywania codziennych czynności [ADLS], wykorzystywanie urządzeń zwiększających mobilność chorego, zastosowanie technologii wspomagających [AT] funkcjonowanie pacjenta w domu i w biurze, a także większa dostępność zmian środowiskowych),
  • Wyrównawcze strategie leczenia zaburzeń funkcji poznawczych: korekta zaburzeń czucia lub utraty jonów,
  • Nauka zarządzania energią poprzez edukację na temat sposobów oszczędzania energii, uproszczenie przyzwyczajeń związanych z pracą, adaptacja środowiskowa w domu i w miejscu pracy oraz zarządzanie stresem.

Terapeuta zajęciowy dokonuje zarówno oceny skuteczności proponowanego leczenia objawów stwardnienia rozsianego, jak też proponuje narzędzia przydatne do jego zarządzania. Ocena pacjenta, która jest procesem ciągłym, zmiennym w trakcie trwania choroby, wymaga specjalistycznej wiedzy zawodowej terapeuty i aktywnego udziału osoby chorej na stwardnienie rozsiane. W ramach procesu badania pacjenta, zostanie on poproszony o ocenę swojej sprawności motorycznej w domu i w środowisku pracy.

Lekarz będzie chciał dowiedzieć się na przykład tego, czy pacjent ma problemy ze zdolnością do samodzielnego poruszania się wokół kuchni, sypialni, łazienki, salonu oraz w miejscu do pracy. Terapeuta zajęciowy będzie także oceniał sposób siedzenia chorego i możliwość przyjęcia przez niego postawy stojącej, a także siłę i łatwość ruchów w górnej części ciała. Gdy obszary problemowe zostaną zidentyfikowane, terapeuta zajęciowy będzie współpracował z pacjentem w celu opracowania odpowiedniego dla niego planu leczenia, by móc w ten sposób skorygować lub wyeliminować wykryte problemy.