Rozszerzona skala EDSS

Rozszerzony zakres niepełnosprawności (Expanded Disability Status Scale (EDSS) ) – jest pewnego rodzaju system rankingowy, który jest często używany do standaryzacji i określania warunków pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (MS). Chociaż jest to trudne do wykorzystania i zrozumienia, żeby ludzie u których zdiagnozowano SM zapoznali się z idei skalę i jak jest ona stosowana.

Ponad 48% chorych po 6 miesiącach w stwardnieniu rozsianym notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

skala-edss

EDSS jest ważnym narzędziem w badaniach klinicznych: określa możliwość włączenia pacjenta do badania, a także przyczynia się do oszacowania obecnych ustaleń. Zatem skala niepełnosprawności pozwala interpretować wyniki badań klinicznych, w których co do zasady, są takie zapisy ja „średni wynik w skali niepełnosprawności. Na początku badania wynosił 3,5 w skali EDSS, po dwóch latach od rozpoznania choroby w skali EDSS stan pogarsza się średnio o 1,5 pkt. ”

Obliczanie punktów w skali EDSS.

Ocena pacjenta na podstawie wyników badania neurologicznego i badań układów funkcjonalnych ośrodkowego układu nerwowego. Oceniane są następujące układy funkcjonalne:

  • piramidalny (odpowiedzialny za zdolność chodzenia)
  • móżdżek (odpowiedzialny za koordynację)
  • pień mózgu (mowa i połykanie)
  • sensoryczny
  • wizualny
  • jelit i pęcherz moczowy
  • psychiczny
  • inne (w tym inne zaburzenia neurologiczne, nabyte w wyniku stwardnienia rozsianego, w tym zmęczenie)

Rozszerzony zakres niepełnosprawności (EDSS)

0.0: Wyniki badań neurologicznych były normalne.

1,0: Nie występuje niepełnosprawność, ale są minimalne oznaki zaburzeń na jednym z układów funkcjonalnych (na przykład, zaburzenia czułości, drgania).

1.5: Nie występuje niepełnosprawność, ale istnieją minimalne oznaki naruszenia więcej niż jednego z systemów funkcjonalnych.

2.0: Obecne są wskazania minimalnej niepełnosprawności w jednym z systemów funkcjonalnych (czyli np. nieznacznie upośledzenie chodu).

2.5: Istnieje”niewielka” niepełnosprawność w jednym z systemów funkcjonalnych lub minimalnej niepełnosprawności w dwóch systemach funkcjonalnych.

3,0 umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w jednym z systemów funkcjonalnych lub „łagodna” niepełnosprawność w trzech lub czterech z systemów funkcjonalnych. Jednak pacjent nadal potrzebuje pomocy ambulatoryjnej.

3.5: Pacjent jest pod opieka ambulatoryjną, ale występuje umiarkowana niepełnosprawność w jednym z systemów funkcjonalnych i „łagodna” niepełnosprawność w jednym lub dwóch z systemów funkcjonalnych; lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawność w dwóch z systemów funkcjonalnych; lub „łagodna” niepełnosprawność w pięciu z systemów funkcjonalnych.

4.0: Pacjent jest pod opieką ambulatoryjną, chodzi bez pomocy przez większość dnia (12 godzin), mimo stosunkowo ciężkiej niepełnosprawności. Jest w stanie przejść 500 metrów bez pomocy lub odpoczynku.

4.5: Pacjent jest pod opieką ambulatoryjną, chodzi bez pomocy przez większość dnia. Jest w stanie pracować w pełnym wymiarze godzin, ale z pewnymi ograniczeniami, albo wymaga minimalnego wsparcia. Może przejść 300 metrów bez pomocy.

5.0: Pacjent jest w stanie przejść 200 metrów bez pomocy lub odpoczynku. Niepełnosprawność upośledza jakość życia pacjenta, w takim stopniu, iż potrzebuje pracy w niepełnym wymiarze godzin.

5.5: Pacjent jest w stanie przejść 100 metrów bez pomocy lub odpoczynku. Niepełnosprawność nie wyklucza codziennych czynności.

6.0: Pacjent wymaga okresowej lub stałego wsparcia, aby jest w stanie przejść 100 metrów bez odpoczynku.

6.5: Pacjent wymaga stałej pomocy jest w stanie przejść do 20 metrów bez odpoczynku.

7.0: Pacjent nie jest w stanie chodzić więcej niż pięć metrów nawet z pomocą, i, w rzeczywistości, przykuty jest do wózka inwalidzkiego. Będzie jednak w stanie poruszać się na wózku inwalidzkim i być aktywnym około 12 godzin dziennie.

7.5: Pacjent nie jest w stanie zrobić więcej niż kilka kroków i jest ograniczony do wózka inwalidzkiego, aby przenieść się w wózka do łóżka pacjenta wymaga pomocy z zewnątrz.

8,0: Pacjent jest ograniczone do łóżka albo fotela w wózku, może spędzać w łóżku większość dnia. Zachowuje zdolność do wypróżnienia się i jedzenia.

8.5: Pacjent spędza w łóżku przez większość dnia, ale ma trudności w podstawowych czynnościach życiowych.

9.0: Pacjent jest obłożnie chory, ale nadal jest w stanie mówić i jeść.

9.5: Pacjent jest bezradny i przykuty do łóżka. Nie jest w stanie mówić, jeść i połykać .

10.0: Śmierć z powodu stwardnienia rozsianego.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Naukowcy i eksperci punktują następujące braki skali EDSS -zauważa się, że jest to system ilościowej oceny pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, progresji choroby i skuteczności terapii:

  • EDSS kładzie zbyt duży nacisk na zdolność chodzenia.
  • Nie jest wrażliwy na zaburzenia poznawcze u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym.
  • Obliczanie oceny EDSS jest skomplikowane, ponieważ zasady, według których wyniki badań neurologicznych przelicza się do punktów są niejednoznaczne.
  • Skala nie jest wrażliwy na zmiany w obrazie klinicznym u chorych z długim czasem trwania choroby.
  • W praktyce nierzadko pacjenci wykazują „skok” z jednego końcu skali do drugiego, a nie wykazują równomiernej progresji.

Większość neurologów formalnie nie używa skali EDSS w monitorowaniu pacjentów, ale niektórzy neurolodzy dokonują przybliżonych danych szacunkowych niepełnosprawności, w celu określenia zasadności pewnych działań wobec pacjenta (np leczenie kortykosteroidami).