Seks i stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane – może wpływać na przeżycia seksualne w rozmaity sposób. Pacjenci czasami zgłaszają uczucie mniejszego zainteresowania seksem lub wręcz przeciwnie – są nadmiernie pobudzeni. Problemy te mogą być bezpośrednim skutkiem zmian neurologicznych. Wielu pacjentów podejmuje znaczne wysiłki, aby poradzić sobie ze skutkami tych zmian w swoim życiu.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Partnerzy często błędnie interpretują zmiany seksualne, obecne u osoby chorującej na stwardnienie rozsiane, a także mogą doświadczyć własnych zmian w reaktywności seksualnej w obliczu choroby partnera. Partnerom często bardzo trudno jest komunikować się ze sobą o ich zmieniających się potrzebach seksualnych i rozmawiać o własnej intymności. Nieliczne badania dotyczące występowania problemów seksualnych w stwardnieniu rozsianym opierały się przede wszystkim na metodzie analizy za pomocą kwestionariusza. W tych badaniach, z których większość została przeprowadzona w Europie oraz Australii, aż osiemdziesiąt pięć procent mężczyzn ze stwardnieniem rozsianym zgłosiło przynajmniej okazjonalne problemy seksualne.

Najczęściej zgłaszanym objawem były trudności z erekcją. Odsetek kobiet zgłaszających problemy seksualne wahał się od pięćdziesięciu sześciu do siedemdziesięciu czterech procent. Najczęściej wymienianymi problemami była utrata libido (popędu płciowego) i zmiana czucia spowodowana brakiem nawilżania pochwy. Chociaż statystyki te mogą wydawać się niepokojące, ważnym jest, aby pamiętać, że występowanie co najmniej okazjonalnych zaburzeń seksualnych w ogólnej populacji Stanów Zjednoczonych odnotowuje się u około trzydziestu czterech procent mężczyzn i u około czterdziestu jeden procent kobiet.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Jednym z lepszych badań, znanych jako metoda kliniczno-kontrolna, jest eksperyment, w którym grupa ludzi ze stwardnieniem rozsianym porównywana jest do grupy osób z innymi chorobami przewlekłymi oraz dodatkowo do zdrowej grupy bez choroby. W tym badaniu, 73,1 procent osób ze stwardnieniem rozsianym, 39,2 procent osób z innymi chorobami przewlekłymi, i 12,7 procent osób zdrowych zgłaszało różnego typu zaburzenia seksualne. Dwuletnie obserwacje pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, przeprowadzone w ramach tego badania, wykazały, że problemy seksualne zgłoszone pierwotnie były nadal obecne (lub uległy pogorszeniu) dwa lata później. Na podstawie największego badania przeprowadzonego w Ameryce Północnej, stwierdzono, że 69,7 procent poddawanych próbie osób ze stwardnieniem rozsianym zgłosiło jeden lub więcej problemów seksualnych, które ingerowały w ich przyjemność seksualną często lub nawet za każdym razem.

Podobnie jak w innych badaniach, najczęściej zgłaszanymi objawami były: trudności z orgazmem, trudności z erekcją, niedostateczne nawilżenie pochwy i utrata libido. Pozytywnym wnioskiem ze wszystkich tych badań jest fakt, iż problemy seksualne w przebiegu stwardnienia rozsianego mogą być skutecznie rozwiązane. Niedawne, niewielkie badanie, przeprowadzone na pewnej grupie kobiet chorujących na stwardnienie rozsiane, wykazało, że czytanie materiałów edukacyjnych (jak na przykład ten rozdział) i rozmowy z pielęgniarką mogą przyczynić się do znacznego zmniejszenia trudności seksualnych. Objawy, które mogą mieć wpływ na seksualność i intymność osób ze stwardnieniem rozsianym, zostały podzielone na poziom podstawowej, średniej i wysokiej dysfunkcji seksualnej.

Pierwotne zaburzenia seksualne: są bezpośrednim rezultatem zmian neurologicznych, które wpływają na odpowiedź seksualną. W obu przypadkach, zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, mogą one obejmować zmniejszenie lub utratę popędu płciowego, nieprzyjemne odczucia genitalne, a także zmniejszoną zdolność do orgazmu. U mężczyzn mogą wystąpić ponadto trudności w osiągnięciu lub utrzymaniu erekcji oraz zmniejszenie lub utratę siły wytrysku lub jego częstotliwości. U kobiet może wystąpić zmniejszenie nawilżenia pochwy, utrata napięcia mięśni pochwy i / lub zmniejszenie ukrwienia łechtaczki.

Wtórne zaburzenia seksualne: wynikają z objawów, które nie są bezpośrednio związane z systemem nerwowym układu rozrodczego, takich jak: zaburzenia funkcjonowania pęcherza i problemy z jelitami, zmęczenie, spastyczność, osłabienie mięśni, drżenie rąk lub dłoni, zaburzenia uwagi i koncentracji oraz inne nie-płciowe zmiany sensoryczne.

Trzeciorzędowe dysfunkcje seksualne: wynikają z psychospołecznych i kulturowych problemów związanych z niepełnosprawnością, które mogą kolidować z czyimiś uczuciami i doświadczeniami seksualnymi. Niektórzy ludzie uważają na przykład, że trudno jest pogodzić się z faktem niemożności prowadzenia normalnego życia seksualnego, ponieważ oznacza to w jakiś sposób wyłączenie z ogólnej społeczności. Zmiany w samoocenie, w sposobie odczuwania własnego ciała, demoralizacja, depresja lub wahania nastroju – to wszystko może kolidować z intymnością i satysfakcją seksualną.

Partnerstwo seksualne w związku może być poważnie zakwestionowane w momencie, gdy jedna osoba staje się opiekunem drugiej. Podobnie jest w przypadku zmiany statusu zawodowego lub konieczności reorganizacji roli wykonywanej w gospodarstwie domowym: mogą one tymczasowo zakłócać ekspresję seksualną, ponieważ często są związane z przechodzeniem kryzysów emocjonalnych. Jak możecie radzić sobie z pojawiającymi się kryzysami seksualnymi jako para? Przede wszystkim musicie otwarcie komunikować się o swoich doświadczeniach i zmieniających się potrzebach w zakresie ekspresji seksualnej i spełnienia.