Sztywność w moich rękach i nogach w SM. Najlepszy sposób leczenia.

Sztywność mięśni – związana ze stwardnieniem rozsianym nazywa się spastycznością. Jest ona spowodowana wzrostem napięcia mięśniowego, które może zakłócać normalne funkcjonowanie chorej kończyny, mimo że siła tej kończyny może pozostawać bez zmian. To zwiększone napięcie mięśni wywołane jest przez rozregulowanie impulsów nerwowych w rdzeniu kręgowym, co powoduje zbytnią stymulację w pewnych partiach mięśni i zbyt małą w innych.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Spastyczność występuje najczęściej w mięśniach posturalnych (tych, które pozwalają nam stać pionowo), w tym w mięśniach łydek, ud, pachwin, pośladków, a czasami pleców, ale może również wystąpić w ramionach. Spastyczności nie należy traktować jako bardzo duży problem, chyba że powoduje ona znaczną niewygodę lub w inny sposób wpływa problematycznie na codzienne czynności. W celu poprawy samopoczucia przydatne może być odpowiednie rozciąganie i dobrze dobrany zakres ćwiczeń ruchowych – ich zastosowanie może być wystarczające, aby złagodzić bardzo łagodną sztywność mięśniową.

Jeżeli same ćwiczenia nie są zbyt wygodne i nie zapewniają odpowiedniej ulgi w rutynowej ruchliwości, dodatkowo można zastosować leki antyspastyczne. Dostępne są różne rodzaje takich leków, w tym Lioresal (baklofen), Zanaflex (tyzanidyna) Klonopin (klonazepam), Valium (diazepam), Dantrium (dantrolen) i Neurontin (gabapentyna). Lekarz z pewnością wybierze konkretny lek, który będzie najlepiej dopasowany do Twoich potrzeb. Najczęściej stosowanym lekiem jest Lioresal.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Prawidłowe dawkowanie Lioresalu będzie się różnić w zależności od osoby. Celem leczenia jest uzyskanie takiego poziomu dawki, która zapewnia odpowiednie rozluźnienie mięśni bez wytwarzania nadmiernego zmęczenia lub osłabienia. Wykazano, że w leczeniu spastyczności mięśni Zanaflex nie powoduje osłabienia mięśni, ale często jest stosowany w celu uspokojenia objawów. Od czasu do czasu, osoby ze spastycznością mięśni związaną ze stwardnieniem rozsianym skarżą się na bolesne skurcze zginaczy lub prostowników.

Skurcze te, które trwają zazwyczaj dwie lub trzy sekundy, nadpobudliwymi odruchami rdzeniowymi, które mogą wystąpić w odpowiedzi na najmniejsze szkodliwe bodźce (np. tarcie pościeli w czasie snu przy występowaniu wirusowa opryszczki). Skurcze zginaczy powodują, że obie nogi podciągane są do góry w pozycji zaciśniętej, podczas gdy skurcze prostowników powodują wyprostowanie nóg do sztywnego wysunięcia.

Te niekontrolowane skurcze mogą być na tyle intensywne i nagłe, że osoba może nie być w stanie wstać z krzesła. Należy zaznaczyć, że również Requip (chlorowodorek ropinirolu), Mirapex (pramipeksolu), Lioresal (baklofen), Neurontin (gabapentyna), Valium (diazepam), Klonopin (klonazepam) i Zanaflex (tyzanidyna) są lekami często wybieranymi przez lekarzy w leczeniu tego problemu.

W przypadku ciężkiej spastyczności, która nie może być wyeliminowana wygodnie i skutecznie przez zastosowanie Lioresalu (lub tabletek baklofenu), w jamie brzusznej może zostać chirurgicznie wszczepiona automatyczna pompa, podająca niskie dawki baklofenu dokanałowo (baklofenu w postaci ciekłej) bezpośrednio do kanału kręgowego (spacja dokanałowa). Przydatność pompy wynika z jej zdolności do zmniejszania spastyczności przy zastosowaniu niskiej dawki leku, co pozwala wyeliminować skutki uboczne (na przykład ciężką senność, zawroty głowy, osłabienie lub nudności), które mogą wystąpić przy wyższych dawkach doustnych.

W niektórych przypadkach spastyczności, do blokowania funkcji nerwu może być wykorzystywany Botox (z toksyny botulinowej). Gdy Botox wstrzykiwany jest domięśniowo, narusza integralność tkanki w punkcie, w którym nerw wchodzi do mięśnia, co zapobiega zmniejszonemu wzbudzeniu mięśniowemu. Botox, który może być przepisany przez lekarza neurologa, może wymagać stosowania powtarzalnych zastrzyków aż do osiągnięcia trwałego zablokowania nerwu.

Najlepiej jest go stosować dla spastyczności mięśni zogniskowanej w małych partiach mięśniowych, takich jak te w kostce lub w kończynach górnych. W przypadku ciężkiej spastyczności, która nie reaguje na leki doustne, lub dla której Botox nie był odpowiedni, może być konieczne blokowanie nerwów (patrz: bloki punktowe nerwów) lub nawet cięcie z obrębie korzeni nerwowych. Na szczęście dzięki temu, że w leczeniu mogą być używane pompy baklofenu i inne elementy stosowane w terapii spastyczności, tak drastyczne leczenie rzadko kiedy jest konieczne.