W jaki sposób Copaxone różni się od leków z interferonem, czyli Betaferonu, Avonexu i Rebifu?

Betaferon, Avonex i Rebif zawierają w swoim składzie interferony, czyli grupę systemowych białek odpornościowych, produkowanych i uwalnianych przez różne komórki organizmu. Leki te hamują namnażanie wirusa i modyfikują odpowiedź immunologiczną organizmu. Działają one, przynajmniej częściowo, przez hamowanie wchodzenia komórek zapalnych do ośrodkowego układu nerwowego.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Natomiast Copaxone jest lekiem niezawierającym interferonów. Jest to syntetyczny polipeptyd (na przykład białko), który może działać poprzez stymulację produkcji komórek immunologicznych (limfocytów T), które aktywują się w celu zmniejszenia stanu zapalnego w mózgu i rdzeniu kręgowym. To z kolei zmniejsza atak immunologiczny organizmu na własną warstwę mielinową. Copaxone jest podawany przez codzienne, w formie wstrzykiwań podskórnych. W przeciwieństwie do Betaseronu, Avonexu i Rebifu nie powoduje on reakcji grypopodobnych. Reakcje uboczne są na ogół niewielkie. Na przykład depresja, która może być związana z każdym lekiem z grupy interferonów, przy podawaniu Copaxone nie występuje.

Jednak pacjenci, którzy biorą Copaxone, powinni zdawać sobie sprawę z jednej swoistej reakcji, która, choć występuje rzadko, może być bardzo niepokojąca. W rzadkich przypadkach (być może raz na 800 do 1000 przypadków), osoba, której wstrzykiwany jest Copaxone, może doświadczyć natychmiast po aplikacji silnego odczucia ucisku w klatce piersiowej i zaczerwienienia twarzy, czemu może towarzyszyć również kołatanie serca, duszność lub stan ogólnego niepokoju. Reakcja ta trwa od piętnastu do trzydziestu minut, ale na szczęście okazuje się nie być poważna.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby