Wymiana osocza w stwardnieniu rozsianym

Choć ostatnie badania nad kwestią wymiany osocza (zwanego także plazmaferezą) sugerują znaczącą potencjalną korzyść dla niektórych osób ze stwardnieniem rozsianym, jego zastosowanie nie jest odpowiednie dla każdego pacjenta.

Wielu chorych po 4 miesiącach w przebiegu stwardnienia rozsianego notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Badaniem objęto dwanaście osób ze stwardnieniem rozsianym i dziesięć osób z innymi zaburzeniami powodującymi niszczenie mieliny w mózgu i rdzeniu kręgowym. Wszyscy pacjenci biorący udział w badaniu doświadczali ostrych, silnych ataków, które nie ustępowały pod wpływem standardowego leczenia dużymi dawkami steroidów. Przed przystąpieniem do wymiany osocza, neurolodzy wybrali dla każdego uczestnika badania jeden lub dwa deficyty neurologiczne lub rodzaj niepełnosprawności wynikającej z ostrego ataku choroby, które miały być celem leczenia.

Po wymianie osocza, cztery z dwunastu badanych osób chorujących na stwardnienie rozsiane wykazały poprawę w co najmniej jednym z wybranych deficytów i zostały uznane za sukces leczenia. Okazało się, że dla tych osób wymiana osocza był głównym sposobem interwencji terapeutycznej. W jej wyniku udało się bowiem uzyskać stan, którego osiągnięcie w przeciwnym wypadku prawdopodobnie byłoby niemożliwe.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Badacze stwierdzili, że wymiana osocza może przyczyniać się do wyleczenia ostrych objawów choroby u osób ze stwardnieniem rozsianym i pacjentów z innymi chorobami zapalnymi polegającymi na demielinizacji, którzy nie odpowiedzieli na leczenie standardowymi sterydami. Eksperci zalecają jednak, by taki typ leczenia był rozważany jedynie dla osób dotkniętych ciężkimi, ostrymi atakami, które nie reagują na sterydy w dużych dawkach. Ponieważ zdecydowana większość (około dziewięćdziesięciu procent) osób doświadczających ostrych napadów stwardnienia rozsianego dobrze reaguje na standardowe leczenie steroidami, wymiana osocza będzie rozważana jako leczenie alternatywne jedynie dla około dziesięciu procent pacjentów.

Jednak właśnie dla tych dziesięciu procent wymiana osocza może stać się ważną i korzystną opcją leczenia. Procedura wymiany osocza może być przeprowadzana w większości większych centrów medycznych, czasami nawet bez konieczności hospitalizacji. Zwykle wiąże się z tym siedem zabiegów, wykonywanych w ciągu czternastu dni, i kosztuje około 18 000 dolarów. Ponieważ zabieg ten jest uważany za eksperymentalny sposób leczenia stwardnienia rozsianego, jego koszt nie może być niestety pokryty przez większość towarzystw ubezpieczeniowych. Zastosowanie tej metody terapii niesie ze sobą również pewne ryzyko, w tym możliwość pojawienia się niedokrwistości i zakażeń.